11-11-10

'Date' Lotje

In het midden van de afasiedag heb ik omgeruild van plaats om met andere lotgenoten te praten. Voor mij zat dan nu Lotje, een vlotte prater, ze leek zowat een vertegenwoordiger om de andere lotgenoten, die niet goed kunnen praten, te helpen en om hun aan het woord te laten. Ze vertelde ook haar verhaal, ze kreeg het toen ze 34 jaar was, ze kon niet meer spreken en was half-verlamd en ze had 3 kleine kinderen. En ik dacht, ze was nog jonger, had verlamming verschijnselen en ze had ook 3 kinderen! Na de afasiedag hebben we e-mail geruild. En als ik een e-mail van een lotgenoot krijg dan wil ik graag mailen!

 

We hebben een maandje gecorrespondeerd.

Lotje schreef ergens dat ze een speciale auto had en dat ze toen zo blij was om terug te kunnen rijden. Ik schreef terug dat mijn frustratie ook was om 6 maanden niet te mogen rijden want ik kon rijden en ik had een auto maar het mocht niet van de wetgeving. Ze antwoordde: Wat het rijden met de wagen betreft ben ik terug begonnen met te rijden na 3 maanden maar ja ik was 34 jaar jong en het is nu 24 jaar geleden (dit is al een tijdje geleden )....’. En ik dacht, waarom hebben ze die wetgeving uitgevonden?

Ergens heb ik ook gemailed of  ik haar eens mocht bezoeken. Elke maandag hebben mijn kinderen sport in de sporthal waar Lotje dicht bij woont en voor mij is dat gemakkelijk. En het mocht, dus het was goed geregeld!

 

Ik had mijn kinderen afgezet aan de sporthal en reed verder, het was donker, er was een omlegging door wegenwerken en daarom was ik een beetje te laat. Ik moest ook zeggen dat ik maar een uurtje kan praten want dan moet ik mijn kinderen terug oppikken.

 

Het was een leuke koffieklets met zelf gebakken cake want haar hobby is koken en bakken! Hm… lekker!

 

Lotje is heel goed gerevalideerd, geen taalproblemen meer, ze kan goed stappen alleen haar been sleept nog. Ze gebruikt haar beide handen, alleen tillen, zoals een doos tillen, dat gaat niet goed, ze heeft te weinig kracht.

 

Lotje vertelde dat ze onafhankelijk wilde zijn en voor haar kinderen wilde zorgen, ze kookte met één hand, ze leerde schrijven met haar linkerhand en ze wilde met de wagen rijden. Ze heeft hard moeten vechten, ze heeft leren stappen en haar kleinste zei toen ‘Mama kan stappen! Mama kan stappen!’. Ik glimlachte want mijn dochter zei ook ergens fier tegen de juf ‘Mama mag terug rijden! Mama mag terug werken!’

 

Ik vroeg wat ze juist had van ‘afasie’. Lotje zei dat zij niet kon spreken, de woorden lagen op haar tong maar ze kon het niet uiten. Het is daarna verbeterd. Ze heeft wel altijd kunnen lezen en ze begreep alles. Voor mij is het heel anders, ik kon wel een beetje praten maar absoluut niet vlot en ik begreep niet wat de mensen vertelde. Ik kon lezen maar ik begreep de tekst niet. Zij had waarschijnlijk afasie van Broca en ik gemengde afasie (Broca & Wernicke).

 

Ik vroeg ook of zij soms emotioneler is. Lotje vertelde dat ze in het ziekenhuis veel heeft gehuild maar daarna veel minder. Ze weent wel gemakkelijk bij een film. Zij is zelden boos. Ik heb het moeilijker, denk ik, prikkelbaar, bozer en kwetsbaar. Trouwens, ik ween niet bij een film want ik begrijp de film niet eens ;-)

 

We babbelde ook over ander dingen. Ik bewonder Lotje, ze hielp haar buurvrouw, een lotgenote, om te leren schrijven en rekenen. Zo van die dingen … En ook ergens was Lotje iets aan het vertellen en ze zag dat ik het niet begreep, ze zag het in mijn ogen, … ik vond dat wel lief. Sommige mensen vinden dat ik geen afasie heb, ik praat vrij vlot, maar toch is het voor mij soms moeilijk!

 

En het uurtje was voorbij! Het was heel fijn! We moeten het nog eens doen! Ik kreeg drie kussen, we kennen elkaar niet zo lang maar het schept echt een band! Tot de volgende koffieklets?!

 

Ik was nog juist op tijd om mijn kinderen te halen …

De commentaren zijn gesloten.