22-11-09

Een zondag voor mij!

Mijn dochtertje had een uitstap met de chiro. Mijn andere kinderen hadden een zwemwedstrijd en mijn man ging mee, hij was tijdsopnemer. Dus ik had een dag voor mezelf!

Ik had van mijn logopediste een paar video's gekregen, video-opnames van afasiepatiënten tijdens een logopedische therapie. Ik had wel een videorecorder maar hij was niet aangesloten op de TV, we gebruikten hem niet meer want we hadden een dvd-speler gekocht en mijn man had geen zin om hem aan te sluiten. Ik fietste dus naar mijn ouders om de video's te bekijken. Mijn moeder keer mee, ze was geïnteresseerd.

De opnames waren van oudere patiënten, eentje begon te wenen zomaar ('emotionele incontinentie'), sommige konden niet goed praten, anderen begrepen niet wat ze moesten doen, de logopediste vroeg om een 'lepel' te tonen en de patiënte toonde een bril. Zo van die dingen ... Ik was al vrij goed gerevalideerd. Sommige opnames waren over patiënten die zingen of een lange zin herhalen ... die patiënten konden dat. En ik kon dat niet, ... de tekst van de kleuterliedjes kende ik niet meer en zinnen herhalen kon ik ook niet meer ...

Eén video was verkeerd, het was een film. Een andere video werkte maar hij was precies kapot,  'forward' en 'rewind' werkte niet meer. Ik voelde mij schuldig, dat was een video van mijn logopediste! Ik was prikkelbaar en mijn ouders voelden zich dus ook schuldig, het was misschien de videorecorder.

Ik fietste terug naar huis, er was veel wind en de regenbui ging komen ... terug thuis begon het te gieten, oef, juist op tijd!! Mijn videorecorder, die niet aangesloten was, spoelde die beeldbandcassette terug, dus hij was niet kapot en ik was opgelucht!!

De commentaren zijn gesloten.