03-11-10

'Date' Andy

Ergens in juni heb ik een artikel gelezen over iemand die ook afasie heeft, hij is ongeveer even oud als ik en hij heeft ook kinderen. Ik heb naar dat tijdschrift gemaild om zijn e-mail te vragen, ze hebben mijn mail doorgestuurd en toen antwoordde hij! Ik was heel blij, ik had zijn steun nodig!

 

We hebben een paar maanden gecorrespondeerd, soms kreeg ik veel post en soms minder. Hij heeft soms hoofdpijn of teveel druk in zijn hersenen (hij heeft een hersentumor) en dan schrijft hij minder.

 

Mijn penpal prijsde aan om naar de afasiedag te gaan. Ik had schrik voor het onbekende maar uiteindelijk heb ik mijn angst overwonnen en het viel super goed mee. Ja inderdaad, contact met lotgenoten schept een hele grote band, ik kreeg een paar ‘vrienden’ erbij! Jammer is hij niet kunnen gaan want hij was ziek.

 

Hij woont vrij ver van mij, zo een 2 uurtjes rijden, maar ik wilde toch graag hem eens echt ontmoeten, toen heb ik hem bezocht. Het was een leuke‘koffieklets’ met lekkere taart!

 

Praten ‘face to face’  ging veel beter, hij praat heel goed, mailen (namelijk lezen en schrijven) is veel moeilijker vindt hij. Als hij een zin wilt schrijven, na twee of drie woorden weet hij niet meer welke zin hij wilde schrijven en dan begint hij opnieuw. Nu weet ik waarom hij soms niet antwoordde, hij vindt het moeilijk om zijn antwoorden te formuleren via mail. Bij ons gesprek kreeg ik de mondelinge antwoorden! Ik zelf schrijf al vrij goed en ook tamelijk snel, maar ik herinner dat mijn allereerste mailtjes verschrikkelijk waren, twee uren ‘werken’ om een paar begrijpbare zinnen te schrijven.

 

Het gesprek – onze ervaringen

 

Hij doet nog steeds logopedie, 2x een half uur per week, en hij gebruikt hetzelfde werkboek (Werkboek voor afasie) als ik. Hij is pas na zes maanden logopedie begonnen na zijn aanval. De dokters dachten in het begin dat hij wel vanzelf beter zou worden, waarschijnlijk hadden zijn hersenen weinig beschadiging maar wel heel veel druk van die tumor. Hij is nog altijd niet genezen, hij volgt nu een chemo behandeling en hopelijk wordt hij dan beter. ’s Morgens hebben zijn hersenen veel minder druk van die tumor en dan kan hij veel beter lezen en schrijven. ’s Avonds vindt hij het veel moeilijker, meer hoofdpijn en hij kan zich dan niet goed concentreren.

Ik ben gestopt met de logopedie, de logopediste wist geen nieuwe oefeningen meer, ik had heel ijverig geoefend (4x een uur per week) en na 6 maanden ben ik beginnen werken en dan hebben we  de therapie verminderd en dan ben ik uiteindelijk gestopt, … ik heb wel nog een paar kleine restverschijnselen.

 

Hij ‘moet’ van de logopediste elke dag een nieuwsbericht  lezen, hij vindt dat moeilijk. Hij kijkt wel elke dag naar het journaal, dat gaat vrij goed!

Ik ben wereldvreemd, ik las vroeger voor mijn beroerte ook al geen nieuwsberichten, ik keek wel soms naar het journaal of luisterde radio. Nu kijk ik niet naar de TV, luister ook niet naar het journaal op de radio en ik lees weinig, ik heb het nog moeilijk, ik moet me echt concenteren om actief te luisteren en lezen. En ik heb weinig interesse in de wereld maar wel in de ‘afasie’ wereld (lotgenoten, neurologie, …), volgens mij moet ik mijn ‘leed’ nog voor een stuk verwerken.

 

Mijn penpal leest soms mijn blog. Hij vindt de stukjes over ‘ruzie’ en ‘woede uitbarstingen’ nogal ‘zwart’ … ik had echt explosief gedrag (en soms nog terug een beetje). Ik schrijf over mijn verleden, mijn herinneringen en dus mijn frustratie uiten en daarmee ook mijn ‘schaamte en schuld’ verwerken. En inderdaad er was een behoorlijke druk op mijn gezin.

Mijn penpal heeft minder problemen. Hij is wel prikkelbaar ivm stemgeluiden en muziek. Zijn ‘geluidsgrens’ is veel kleiner geworden en dan reageert hij sneller en dan is hij boos op het lawaai van zijn kinderen.

 

Hij heeft ook andere ‘geluids’problemen. Samen met een groep praten is heel moeilijk, hij vindt alles geroezemoes en kan moeilijk een stem en achtergrond scheiden. Ik heb iets er tussen, ik kan wel achtergrond scheiden maar het is wel moeilijk, ik moet mij concentreren om een conversatie van bijvoorbeeld collega’s te volgen. Ik kan ook moeilijk inpikken in die conversatie en sommige grapjes begrijp ik niet.

 

Hij heeft ook moeite om telefonisch getallen of afspraken op te schrijven. Ik heb dat ook, ik kan moeilijk een woord, een getal of een zin opschrijven wat ik juist heb gehoord. Ik heb bij de logopediste veel dictee gekregen, het is veel beter geworden maar nog niet helemaal. Regelmatig merk ik dat ik het moeilijk heb als mijn collega iets ‘klein’ vertel en ik wil het letterlijk opschrijven … dat gaat niet. Ik moet het wel 5 keer opnieuw vragen voor ik het kan opschrijven, dus zij hebben geen geduld, ik geef dan een bladje papier met een stilo, kun je het opschrijven, alstublieft, …?

 

We praatten ook over andere dingen zoals meditatie (je data resetten), verschillen tussen mannen en vrouwen, hulp nodig hebben van een psycholoog of psychotherapeut, ziek zijn, mijn werk, zijn hobby (hij zit in de organisatie van de ‘afasie’ werkgroep), …

 

De tijd vloog voorbij, ik moest terug, want ik moest mijn kinderen gaan ophalen …

 

Ik vond het een goed gesprek! Het heeft mij geholpen!  Volgend jaar gaan we elkaar nog eens zien op de ‘afasiedag’  en we kunnen mailen of telefoneren.

Ik wens hem ook veel beterschap, hij heeft het moeilijk. Gelukkig heeft hij een sterk karakter, hij is heel positief!

 

Bedankt!

De commentaren zijn gesloten.