10-11-09

Geheugenkliniek (4)

Een paar weken geleden had mijn man gebeld om de afspraak te verschuiven want hij wilde gaan jagen. De nieuwe afspraak was  dan nu dinsdag 10u.  We zaten in de wachtzaal maar we bleven wachten, het duurde heel lang. Op een bepaalde moment kwam de neuropsycholoog en vertelde dat ze dubbel was geboekt, we kunnen pas om 14u komen. Hm, wij dus naar beneden naar de cafetaria van het ziekenhuis om een belegde broodje te kopen. Om 14u kwamen we terug.

Ik wist dat het niet verstandig was om oude wonden weer open te rijten dus heb ik mij rustig gehouden, niet direkt beginnen over onze relatie en mijn frustratie om niet te mogen rijden.

Ik wilde al de resultaten weten (vorige keer begonnen we ruzie te maken dus kreeg ik niet alles wat ik wilde). Ik wilde ook weten of ik eind november ga werken of pas in januari, binnenkort moest ik naar de neuroloog voor controle. Gaat hij zeggen dat ik nog ziek ben of niet? Ik wilde graag de formulieren invullen vermits ik 50% wilde werken (activiteiten tijdens een periode van arbeidsongeschiktheid). Ik moest toestemming krijgen van de adviserende geneesheer van het ziekenfonds maar ook van de dokters (neuroloog, huisarts, bedrijfsarts) en mijn baas. De neuropsycholoog vond dat alles inorde gaat komen: 'Don't worry, be happy'.

Na alles dat ik moest weten dan wilde ik wel praten over onze 'relationele communicatie'. Ik heb verteld dat ik mijn man nog graag heb en dat hij zijn best doet en ik ook. Ik begon met het positieve (tip gekregen van mijn logopediste) en toen begon mijn man ook met de positieve punten. We zullen soms wel af en toe ruzie maken, dat wist ik maar ik wilde niet samen met mijn man naar een psycholoog gaan, het is infeite opnieuw de wonden weer open rijten, ik wilde dat niet. En binnenkort ga ik mogen rijden, dat is grote frustratie minder! Dus ik wilde er mee stoppen en ik wilde zelfs er ook niet over beginnen ... het is een beetje een laffe streek om mijn man mee te moeten nemen!?

Dus eindelijk hebben we geen nieuwe afspraken meer! (Opgelucht!)

Besluit van het doktersverslag:

Deze 40-jarige patiente maakte in juli 2009 een linker ACM infarct door en wordt verwezen door door de maatschappelijke assistente* van onze dienst ter verdere begeleiding en ondersteuning.

Neuropsychologisch onderzoek toont een intact geheugenfunctioneren. Wel wordt een discreet verminderd frontaal functioneren weerhouden onder de vorm van een verminderde responsinhibitie en zwakkere letterwoordvlotheid. Dit wordt ook teruggevonden tijdens het gesprek met patiente waarbij ze moeite heeft haar emoties te reguleren** en in bepaalde zaken moeilijk bij te sturen is qua denkwijze.

Daarnaast wordt de reeds gekende taalproblematiek geobjectiveerd onder de vorm van woordvindingsmoeilijkheden en een verminderde fluente spraak.

Met patiente en echtgenoot zijn deze onderzoeksresultaten besproken en is er gezocht middelen om de (relationele) communicatie tussen het koppel te verbeteren.

* Link verslag van de maatschappelijke assistente

**Wat is emotie reguleren? We hebben wel 4u gewacht voordat we naar de neuropsycholoog mochten. Mijn man was meer prikkelbaar om te moeten wachten dan ik! Ik heb ook ooit eens moeten wachten omdat mijn logopediste er niet was. Ik belde op haar GSM en ze had zich een uur vergist, ik vond het ook niet erg, iedereen kan wel eens fouten maken. Ik ben niet prikkelbaar Knipogen

De commentaren zijn gesloten.