24-10-09

Nog een zware zondag

Mijn man was weer op stap, gaan jagen.

Ik en de kinderen gingen met de belbus naar het zwembad, de kinderen hadden zwemtraining, de ene moest zwemmen en de andere twee een uurtje later, ondertussen gingen we schoenen kopen, hun zomerschoenen waren versleten en het was al bijna november maar ik had geen 'tijd' gehad. Als je kunt autorijden is het 'easy', snel naar de schoenenwinkel. Maar nee, ik mocht niet rijden dus het is bijna een uitstap met de belbus of een fietstocht om schoenen te kopen.

Uiteindelijk hadden we schoenen gekocht en ik was precies een geladen ezel, drie schoendozen, zwemgerief, boterhammen en drank en nog sportgerief.

Een vriendin, die ook regelmatig mijn dochter oppikte om mee te gaan zwemmen, zag mij lopen, een geladen ezel, en ze vroeg: 'Moet ik de schoendozen in mijn auto steken? Je man kan 's avonds wel eventjes binnenspringen om die dozen te komen halen?' Ik was content, de ezel was iets minder geladen.

Van het zwembad gingen we met de belbus naar de sporthal, ... boterhammekes opeten en dan hadden de meisjes 'match' en een uurtje later had mijn zoon ook een 'match'.

Daarna wachtten we aan de bushalte, de belbus moest gaan komen, het begon ook te regenen, ... pffff..., een kwartier later nog geen bus, allez zeg ik heb wel gebeld, waarom komt die bus niet? Ik belde naar dat nummer, maar ze antwoordden niet, het was zondag. Ik dacht wat moet ik nu doen, we zijn kleddernat en de bus komt niet. Toen kwam de bus, 25 minuten te laat. Eindelijk zaten we in de bus. Nu die belbus reed van de ene plaats naar de andere plaats en dan terug, kris kras, uiteindelijk zaten we 70 minuten in die bus tot thuis (10 km afstand tussen sporthal en mijn huis). We hebben die belbus vroeger al genomen, dat was dan 20 to 30 minuten naar huis afhankelijk van het aantal mensen die ook de bus nemen. We hadden gewoon pech, heel veel mensen, dus het duurde 70 minuten. De kinderen hadden hoofdpijn, honger en waren nat en moe. Mijn zoon was al 40 minuten aan het zeuren 'met de fiets gaat het sneller dan die belbus' en hij bleef verder zagen toen we thuis waren. Toen was het voor mij ook genoeg, ik ontplofte en riep : 'Ik kan er toch ook niets aan doe dat ik niet mag rijden, heb toch gewoon geduld, ...' (of zoiets ... ik kon niet vlot praten en door de invloed van emoties gaat het nog veel slechter) dus schreeuwen, roepen, tranen, ruzie, ... ik was helemaal 'op' en de kinderen ook.

De commentaren zijn gesloten.