13-10-09

Geheugenkliniek (3)

's Namiddag reden we naar het ziekenhuis om mijn resultaten van de neuroligsche testen te gaan halen. De vorige afspraak drong de neuroloogpsycholoog aan dat ik mijn man moet meebrengen, dus ik had mijn man mee.

De resultaten waren vrij goed, mijn geheugen was in orde. Ik had taalproblemen, dat wist ik, ik had woordvindingsproblemen en ik had moeite om een verhaal te begrijpen en kon moeilijk het samenvatten, dus de resultaten waren niet zo goed, tja echt 'afasie'.

strooptest.jpgNu begon de neuroloog over de 'strooptest'

De strooptest heeft 3 testen die 3 grote kaarten gebruikt, Woord - Kleur - Interferentie (zie foto).

Op de eerste kaart (de Woordkaart) staan de woorden rood, groen, geel, blauw, ... in willekeurige volgorde gedrukt in zwarte inkt. Ik moest de woorden lezen.

De tweede kaart (de Kleurkaart) bestaat uit rechthoekige vakjes in bovengenoemde kleuren die in willekeurige volgorde zijn gedrukt. Ik moest de kleuren noemen.

Op de derde kaart (de Interferentiekaart) staan de kleurnamen in willekeurige volgorde afgedrukt, maar nu gedrukt in een andere kleur (bijvoorbeeld het woord rood kan worden gedrukt in de kleur geel (zie foto). De bedoeling was dat ik de gedrukte kleur moet noemen en ik mocht niet lezen. Voor iedereen is het moeilijk om de kleur te noemen van een woord als dat anders is dan het woord dat je leest. 

De neuroloog zei dat ik trager ben voor de Interferentie kaart, dat ik weinig mentale flexibileit heb en waarschijnlijk te impulsief ben?! Mijn man zei: 'Ja dat heeft Afa!'. Hij zei dat ik bij het inpakken een schop tegen de doos had gegeven. Ik vond dat niet lief, ik had wel misschien een schop gegeven, ik was echt wel verdrietig, ik moest mijn doos inpakken, ik had geen bureau niet meer, of misschien geen werk niet meer, dat is toch heel normaal? Ik begon al boos te worden waarom zegt mijn man zo van die dingen. Uiteindelijk begon ik al mijn frustratie te uiten met mijn man erbij.  Mijn man gaat elk weekend en ook in de week jagen, hij gaat ook veel naar de hondenschool en ik moet alles doen, ik ben precies een slaaf. En ik wil geen hond hebben, met al die haren, hij heeft dat gevraagd dan  moet hij maar elke dag stofzuigen en hij doet dat nooit, ja hij heeft wel 1 keer gestofzuigd deze maand en ik 'maar' 30 keer! En die ene keer was omdat hij moest toen ik razend was. Hij is zelfzuchtig, hij denkt alleen aan zichzelf, ik wilde hem veranderen. En ik mag nog niet eens autorijden, voor mij is het heel moeilijk hoor om de kinderen te gaan halen en brengen en naar de winkel te gaan. Het was ruzie, mijn man zei dingen zoals 'ik ben Afa beu' en van die dingen. En dan weende ik terug en mijn man was precies koud, hij haatte mij en ik was verschrikkelijk emotioneel, ... De neuropsycholoog die zei van die dingen, dat de man ook moet helpen, dat ik ook tijd moet krijgen voor mezelf, dat we samen eens moeten gaan eten, of samen een weekendje op hotel, ... maar dat lukte niet zo goed, ik was wel een beetje gekalmeerd, maar pfff.... We kregen een nieuwe afspraak van de dokter om onze 'relatiebreuk' te lijmen?!

We reden terug naar huis en daar was het al terug ruzie in de auto, kweet niet juist wat, voor een pruts, maar ik overreageerde al weer, en mijn man maakte het nog erger, hij filmde mij met zijn gsm, dus ik werd echt razend. Ik haatte dat! Mijn man wou die film tonen omdat ik zo overreageerde. Ik wou niet worden gefilmd, dan wou ik nog liever dood gaan. Echt! Ik riep (ik kon geen woorden vinden, ik riep alleen maar onzin, ik kon echt niet praten - tja afasie), stop ermee!

En ik heb heel de avond geweend, ik was gebroken. 

Een stuk van het doktersverslag:

Woord: 52 sec / Kleur 72 sec / Interferentie 131 sec en daarbij bijna 2 fouten, 2 spontane correcties.

De mentale flexibiliteit situeert zich op een laaggemiddeld niveau waarbij een licht verstoorde responsinhibitie wordt weerhouden. Deze impulsiviteit komt ook meer op de voorgrond wanneer de testresultaten in bijzijn met haar man besproken worden. Het is dan ook moeilijk voor patiente om haar emoties te reguleren.

Mijn reactie:

Ik vond niet dat ik zo impulsief was, ik vond het gewoon heel moeilijk, ik mocht niet rijden en mijn man deed te weing, vond ik. Trouwens het lukte niet voor de volgende afspraak, mijn man wilde jagen en dus heeft hij gebeld om de afspraak te verschuiven, zie je, hij is weer een egoïst!? Maar hij is wel (soms) lief.

Nu vond ik pas nadat ik begon te werken en terug mocht rijden ... dat ik inderdaad emotionele incontinentie heb. Dat ik heel boos en heel verdrietig word voor niks, en dan voel ik me heel schuldig.

 

De commentaren zijn gesloten.