10-09-09

Jou piepklein berichtje

Ik had een kaartje gestuurd om te zeggen dat ik zo blij ben dat ze me hielp, dat ze regelmatig telefoneerde, een brief of e-mail stuurde, en ze trakteerde zelfs voor een etentje.

Mails:

Dank je! Ik kan niet goed zeggen of schrijven, geen poezie of een mooie tekst. Maar ik vind je lief.

Er is vooruitgang (dat vinden de logopedist en mijn vrienden). Het klikt tussen de logopedist. Ik doe graag oefeningen/praten/luisteren/huistaak. Dus ik ben gemotiveerd!

De kinderen vinden het tof op school. Het komt dus wel goed.

P. heeft ook een bezoekje gebracht (deze morgend 9u) – dus ook bedankt!

Veel liefs, Afa

----

Afa,

Heel veel dank voor je ‘piep Klein berichtje’ dat ik gisteren mocht ontvangen. Ik was er echt blij en verrast mee. Ik ken maar 2 personen die de juiste kaartjes kunnen kiezen, op het juiste moment. Dat ben jij en een van mijn zussen. Dit doet ook onnoemelijk deugd.

Hoe gaat het met jou ? Maak je nog steeds vorderingen ? Hopelijk ben je nog steeds even gemotiveerd om je dagelijkse training bij de logopediste aan te vangen. Zijn de kinderen goed gestart op school ? Alles weer in zijn normale en geroutineerde gedoe ?

Ik denk dat P. je een dezer dagen een bezoekje zal brengen want hij heeft me jou adres gevraagd. Ik heb hem ook je telefoonnummer gegeven om je te kunnen verwittigen van zijn komst. Normaal zou L. je ook een seintje geven voor ze terug naar de US vertrekt.

‘k Wens je nog veel moed en hopelijk tot binnenkort nog eens. Ook DANK U voor dat lieve kaartje. Ik zal het steeds bewaren. Dikke kus. L.

Gepost in Mijn verhaal | Commentaren (0) | Tags: week10

De commentaren zijn gesloten.