29-08-09

Mijn auto

Zaterdag gingen de kinderen naar een sporttornooi, bijna heel de dag, ik ging mee, mijn man heeft ons gebracht en daarna heeft hij ons terug gehaald. Normaal rij en supporter ik, terwijl mijn man zijn zin doet, meestal een hobby (zijn hond, hondenschool, jagen, kleiduif schieten, zijn vrienden ..., hij heeft veel hobbies), nu moest hij rijden en daartussen mocht hij zijn zin doen.

Zondag voormiddag was er een sportinstuif voor kinderen, eind augustus doe ik dat voor mijn kinderen elk jaar, mijn man had geen zin, ik mocht niet rijden dus ... het werd ruzie. Ik was boos, ik overreageerde, ... ik onplofte, ik wou weg gaan, de dokter had gezegd dat ik capabel ben om te rijden, ik was heel boos, ik nam de sleutel van mijn auto en ik reed weg, ik reed 2 km verder, ik was gekalmeerd en opgelucht en dacht 'Ik kan wel rijden!', mijn tank was leeg en ik heb getankt, dan ben ik terug gereden, een ritje van 4 km, misschien 10 minuten weg geweest. Mijn zoon was verdrietig en stuurde een sms, 'Waar ben je? Ik ben ongerust'. Mijn man wist dat ik kon rijden (de dokter heeft dat verteld) en hij was niet ongerust, maar hij was wel boos, hij is samen met mijn meisjes naar het sportinstuif gereden, hij moest van mij zeker?! Dus mijn man en mijn meisjes waren niet meer thuis, mijn zoon was nog thuis en hij wou praten. Een uurtje later waren mijn man en de meisjes terug. Ik bleef boos en verdrietig. In de namiddag wilde mijn broer mij bezoeken, nu mijn broer die komt mij altijd bezoeken als ik heel boos ben, precies toevallig elke keer? Dus er werd weer over gepraat, het lukte niet, het werd nog erger, ik weende, ik kon niet meer stoppen, veel tranen, boos, ...  Mijn kinderen waren ook verdrietig natuurlijk, precies een scheidingsprobleem. 's Avonds zijn we naar mijn ouders gaan eten, ik was verdrietig, ik was kapot en mijn ouders voelden het.

Ik weet niet waarom bijna alle mama's willen alles doen voor haar kinderen en hebben bijna geen leven. En papa's willen zijn eigen leven hebben en hij zal wel een klein beetje helpen, maar niet teveel.

Ik heb wel een leven hoor, ik doe dingen terwijl de kids activiteiten doen, zoals babbelen met vriendinnen of sporten.

Commentaren

dag Afa Zo te lezen wat spanningen binnen het gezin... Ja het vraagt een grote aanpassing van iedereen als iemand binnen een gezin een handicap krijgt. En ik denk dat dat normaal is dat dat niet zonder horten en stoten gebeurt. Ik ben een gelovige vrouw (dat heb je misschien al op mijn blogje gelezen) en zal ervoor bidden dat er vrede mag komen binnen jullie familie. Ik dank je voor je reactie op mijn blogje, maar wil voorlopig niet op het net bekend maken welke fysische beperking ik heb. Ik wil wel kwijt dat ik sedert 2002 niet meer kan staan noch gaan en dat ik permanent aangewezen ben op een rolstoel. Ooit vertel ik het hele verhaal misschien wel, maar dat is ook een heel lang verhaal...
Lieve groetjes.

Gepost door: pelgrimpje | 06-07-10

Reageren op dit commentaar

hallo we komen je een leuke dag wensen
groetjes

Gepost door: ludwig | 06-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.