25-07-09

Ergernis

Vrijdag avond fietsten mijn kids en ik naar een stratenloop (mijn man en zijn hond gingen naar de hondenschool). De kids liepen mee en ik bleef kijken. Sommige mensen wisten dat ik een beroerte heb gekregen en kwamen vragen dat alles is in orde is. Ik vertelde mijn verhaal, hoe dat ik het gekregen heb. Het was misschien wel de twintigste keer dat ik het verhaal vertelde. In het begin lukte dat niet goed, nu ging het veel beter, sommige woorden (beroerte, logopedist, ... ) gebruikte ik al, die kende ik nu van buiten. Ik praatte met woorden, weinig werkwoorden, ... maar meestal konden de mensen wel volgen. Ik had moeite met eenheden: mijn zoon liep 5 kilogram , hum nee uren, nee euro, hum ja kilometer. Ja en drie maanden, ... euh dagen, ... euh weken geleden had ik een beroerte gekregen. Erg hee?! Sommige mensen hadden geen geduld, als het meer dan een paar minuutjes duurde (ik was heel traag met mijn woordvindingsproblemen) dan keken ze op hun klok en wilden ze weg. Ja dan moesten ze het ook niet vragen?! Ik was niet begonnen. Sommige andere mensen hadden wel geduld en gaven me steun!

Zaterdag zijn we met onze familie een pasgeboren babietje gaan bezoeken. Er waren al enkele bezoekers in de kamer van de kraamafdeling. Ik was stilletjes, ik kon de verhaaltjes niet volgen en kon niet goed praten. Mijn man die praatte en keek tegelijk tijd naar de TV. Ik had niet graag dat ze naar TV kijken als mensen praten.

Infeite ergerde ik me aan mensen die geen interesse tonen. Als mensen geen geduld hebben omdat ik traag en niet duidelijk praatte dan wilden ze weg. Als ik iets wilde vragen dan bleef mijn man TV kijken, hij wilde precies met mij niet praten. Als ik het eten heb gemaakt voor mijn man en mijn kinderen dan eten ze het op, terwijl ze de krant of tijdschrift lazen. Ik vond dat asociaal. Ik haatte dat. Ze proefden het eten nog niet eens als ze lazen en ik mocht nog niet eens praten zeker?! Ik was dan precies een stomme kiek, een kook- en kuisvrouw maar ik mocht niet praten. Daar kon ik niet tegen, dus maakte ik ruzie met mijn man. Iedereen was egoïstisch, vond ik. Ik ben misschien wel egoïstischer geworden na mijn beroerte, ik had appreciatie (en ook steun) nodig!

De commentaren zijn gesloten.