26-07-09

De bom was ontploft

We waren uitgenodigd van een neef voor een groot feest met heel de familie en zijn vrienden. De familie wist dat ik een beroerte gekregen had en de meesten vonden dat ik al veel beter was, vermits ik naar een feest kon gaan. Ik wou natuurlijk meegaan, wat moet ik doen, depressief worden? Dus zondag zijn we naar het feest geweest! Ik praatte graag en vond wel nonkels en tantes om te praten. Mijn man en mijn moeder vonden ook dat ik teveel praatte en moest rusten. Ik ontplofte, ik wou praten, ik praatte over mijn eigen, mijn beroerte dat ik gekregen had, ik moest mijn frustratie los laten, opluchten, veel babbelen. Die mensen gaven mij steun. En als ik veel babbel dan zijn dat dan ook taaloefeningen voor mij, vond ik. Ik begon dus echt te wenen, de druppel die de emmer deed overlopen. En zij praatten wel over hun interesses en ik mocht niet babbelen zeker. Ik haatte het, allemaal egoïsten, ik was weeral 'minder', ik was niet meer goed genoeg, ik mocht alleen maar kuisvrouw zijn. Ik kon niet stoppen, ik overreageerde, heel emotioneel! Een uurtje (of twee) later was het beter. Ik begon terug te babbelen, iets minder maar ik was nog altijd een beetje boos. 

Het eten was heel lekker, de kinderen amuseerden zich, en iedereen maakte pret en babbelde. Dat is toch altijd op een feest?!

Ik kreeg steun van sommige mensen! Iemand die kende dat iemand een TIA had gekregen, zo van die dingen dat intereseerde mij. Iemand zei dat hij mij wou bezoeken maar hij durfde niet, ik vond dat prachtig dat hij dat zei. Voor sommige mensen is dat moeilijk, veel mensen weten ook niet wat een beroerte is, ik wist vroeger ook niet wat een beroerte en afasie betekende hoor.

Na het feest gingen we naar huis, mijn man reed maar ik had de deur van de auto opengeslagen tegen een ..., kweet niet juist wat, een klein deukje in de deur of nog niet. Mijn man reageerde hevig, iedereen maakt soms wel eens een fout,  en hij reageerde zo hevig! Ik ontplofte terug, terug hetzelfde ... een uurtje wenen, roepen (ik kon geen woorden vinden, ik riep alleen maar onzin, ik kon echt niet praten - tja afasie). Ik kon niet stoppen, ik overreageerde, heel emotioneel! En mijn man maakte het nog erger, hij filmde mij met zijn gsm, dus ik werd echt razend. Ik haatte dat! Mijn man wou die film tonen omdat ik zo overreageerde. Ik wou niet worden gefilmd, dan wou ik nog liever dood gaan. Echt! 

Terug thuis was ik iets kalmer, ik wou terug praten, maar nee mijn man wilde naar TV kijken. Ik haatte het, dikke egoïst! Nog eens op nieuw! Terug hetzelfde ... een uurtje wenen, roepen ... ik was helemaal kapot!

Nu ja ik had een beroerte gekregen, ik kon niet goed stoppen en reageerde heel emotioneel veel meer dan vroeger. Ik wist het niet dat ik zo overreageerde, ik vond nog dat ik nog dezelfde was, ik had alleen taalproblemen, vond ik. Ik heb het pas echt door na 8 maanden na mijn beroerte, ik ben veranderd!

Nu mijn man reageerde nu ook niet echt normaal, vind ik. Waarom heeft hij  nooit 'karakterverandering na een beroerte' op internet eens gelezen? Of zijn alle mannen egoïsten? Of?

Commentaren

Hallo meid,
Mannen zitten anders in mekaar dan wij. En als ze dan op de verkeerde manier reageren, dan beginnen we nog meer te koken wat ze opnieuw niet snappen. Tja, het is niet altijd gemakkelijk. Maar mij zouden ze ook niet moeten filmen. Dat wakkert alleen maar de gemoederen aan. En weet je, je weet dat ik een dierenvriend ben hè, dat is het mooie van dieren. Dat heb je bij hen niet. Ze zijn je trouwste vriend.
Hou je goed en tot de volgende !
Groetjes,
Leen en een dikke poot van Poesie en Sloeberken

Gepost door: Leen | 31-05-10

Reageren op dit commentaar

hey Helabakes he! T is moeilijk hé, als 1 iemand ziek valt in het gezin is heel het gezin eigenlijk ook een beetje ziek en moet iedereen de consequenties daarvan dragen! En het duurt een hele tijd voor iedereen door heeft dat "iedereen in het gezin " zijnlevensstijl moet veranderen! IK hoop dat jullie er samen uit raken, zodat de ziekte niet tussen jullie komt te staan, want je kan nu wel wat steun gebruiken! Ik zit zelf al vier maanden thuis , en je ziet niets aan mij, dus gaat iedereen hier maar lekker door met hun leven en hun eisen, en dat kan wel eens te veel zijn!

Gepost door: christa | 02-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.