23-07-09

'Week'

Voor sommige mensen, die niet veel meer kunnen, vervelen  zich en voelen zich minder. Ik heb dat ook. Ik heb nog veel geluk want ik kon nog bewegen, ik durfde praten, ik babbelde graag (ik praatte veel over mijn eigen: wat heb ik gekregen en wat kan ik nog niet, ik ben meer egoïstisch dan vroeger), ik computerde graag (een beetje verslaafd) maar soms ging het veel minder. Als ik geen mensen vind die willen praten, ben ik verdrietig. Als ik vanalles kan doen en plannen heb dan gaat het heel goed maar anders ben ik verdrietig en boos* .

Maandag ging mijn man mijn meisjes van het chirokamp halen. Ik mocht mee. De meisjes waren blij dat ze me zagen en dat ik niet meer in het ziekenhuis was. Andere ouders kwamen praten en vroegen of het lukte. Ik was blij dat ik mocht babbelen. Het was moeilijk, ik voelde me als een Marokaan, ik begreep er niet veel van en het was een vreemde taal.

Dinsdag deed ik de was en de plas. Mijn dochter had haar onderbroeken niet gebruikt op het kamp, ik gebruikte verkeerde woorden  'boterhammen' ipv 'onderbroeken' dus mijn dochter begreep er niks van. Uiteindelijk begonnen mijn meisjes te lachen. Ik had het door, ik gebruikte heel veel verkeerde woorden, 'beneden' en 'boven' haalde ik door elkaar, 'zwemmen' en 'fietsen', 'jas' en 'kousen', ...

's Middags ging ik mijn zoon gaan halen, waar ze zijn aangekomen van het kamp, ongeveer 3 km van mijn huis. Mijn man was weg (weeral naar een hobby) en had de fiets van mijn zoon daar geparkeerd. Ik kwam met de fiets. Normaal gezien zou mijn zoon 's avonds pas de bagage krijgen want ze vervoeren het in een vrachtwagen. Hij had zijn koffer, zijn veldbed en zijn slaapzak al mee, dus ik kon dat niet transporteren met mijn fiets. Ik 'met mijn rare taal' heb hulp gevraagd. Iemand heeft de bagage vervoerd naar mijn huis. Bedankt dat ze mij hielpen!
Op de weg kwam iemand mij tegen en die vroeg hoe het met mij was, die wist dat ik een beroerte had gekregen. Ik was blij dat ik mocht praten, mijn frustratie verwerken of zo iets ...

’s Avonds had ik mijn ouders en mijn schoonmoeder uitgenodigd voor een BBQ. Het was mooi weer, ze aten en dronken en babbelden. Ik voelde mij een beetje geïsoleerd, ik kon het gepraat niet volgen. Sommige woorden kende ik niet, concrete woorden (stoel, tafel, bed,…) begreep ik maar andere abstracte woorden (wie, wanneer, doen, hebben, worden, …) begreep ik niet. Mijn moeder begreep wat ik wel begreep en wat niet. Ik was ook moe en een beetje prikkelbaar, een drukke dag, … mijn man heeft het vlees gebakken op de BBQ maar al de rest heb ik gedaan, …

Woensdag kwamen een paar vrienden bij mijn kinderen spelen. Ik was blij dat ik mocht babbelen met de mama's van hun kinderen. 's Avonds gingen mijn man en ik naar de logopedist, eerste keer!

Donderdag wilde ik een fietstochtje maken, we gingen fietsen naar mijn ouders, de kinderen bleven daar spelen en ik fietste verder. 's Avonds zou ik mijn kinderen terug halen. Nu het regende! Ik haatte mijn plan te veranderen! Mijn man had de kinderen naar mijn ouders gebracht en dan kwam hij terug, hij werkte van thuis (work from home). Ik was boos, verdrietig, ... vanalles. Ik haatte regen. Ik miste de zon, ik miste mij auto. Wat kan ik nog doen, ik kon niet lezen want ik begreep er niks van, ik kon niet TV kijken want ik begreep er niks van, ik heb al veel te veel gekuist, ik haatte kuisen, mijn man moet maar eens kuisen! Ik mocht niet op de computer want mijn man was aan het werken op zijn computer. Ik haatte alles en ik kon niet eens praten. Ineens kreeg ik bezoek, mijn schoonzus, ik heb een paar uur geweend, ik kon niet meer!* 's Namiddag had ik minder tranen en was er minder regen, ik fietste naar de logopedist, mijn tweede afspraak. Ik was opgelucht dat ik mocht fietsen, ik voelde me hier opgesloten. Nu het was wel zwaar dat fietsen, 9 km naar de logopedist en dan nog eens terug en de weg kende ik niet zo goed, ik had een plannetje geprint (google-maps). Uiteindelijk ging het wel.

Vrijdag ging mijn man werken, mijn kinderen gingen naar mijn schoonmoeder en mijn kuisvrouw kwam kuisen. En ik, ik was blij en ik mocht 'computeren'!

*Mijn karakter is veranderd, ik reageer impulsief en emotioneel.

Mails*: 

Hi Afa, I’m so happy to have some news from you .. you can not imagine how worried I was. It’s so good to read these words saying you are doing well! I know you will fight to recover fast but please take your time no need to rush. I miss your smiling. So good to have news … please take care … Kind Regards J.

----

Just want to say hello! Thank you for your card! I had a stroke and I have speech and language problems. My doctor took some English words in the first day in the hospital, so it’s very strange - my English is better than Dutch! Books, films and e-mail are difficult. So I do my best. Best regards, Afa

________________

Hallo Afa Ik heb jou begrepen. Wij zullen jou bezoeken in augustus en niet direct nu. Want nu gaan jullie met het gezin op vakantie. Heel veel plezier en tot later Groetjes V.

----

Hallo V., Voor ons hebben we 7 dagen in vakantie – dus tof (de dokters waren ok met mij). E. had een telefoon tussen E. en Afa – babbelen – leuk - ik denk dat E. akkoord is na ons bezoek (ergens in augustus) met jou en E. en V. Het is moeilijk vooral zinsconstructie, werkwoorden, … dus ik doe mijn best – hopelijk begrijp je een stuk van wat ik wil schrijven. Veel liefs, Afa

----

Hallo Afa,    Kaartje was graag gestuurd. Ik ben 2 weken thuis geweest. (....) Gaan jullie ergens naar toe in de vakantie? Veel liefs Groetjes V.

----

Bedankt voor het kaartje! Heel lief! Alles goed hoor – alles gaat prima – behalve taal … Ik had een bloeding in de hersenen en ik kan niet goed spreken. Ik moet meer oefenen met moeilijke zinsconstructie, voorzetsels en werkwoorden. Ik ben ook niet goed met TV, tijdsschrift, verhalen en boeken – duurt heel moeilijk. Dus doe mijn best. Veel liefs, Afa

*De mails zijn soms verkort, zoals private informatie heb ik afgeknipt of lichtjes veranderd.

De commentaren zijn gesloten.