11-07-09

Neurologie (4)

In het weekend verveelde ik me. Er waren geen dokters, logopedisten, ... ik wou naar huis gaan. Ik moest een hartslagmeter (of zoiets*) aandoen, had ik iets met mijn hart? (*holteronderzoek)

Ik had geld gekregen van de dag ervoor en ik wou kaartjes en postzegels kopen. Maar ik kende de woorden 'postzegel', 'brievenbus', 'kaartje' niet. Ik belde naar mijn moeder (ik had een gsm!), het duurde wel 10 minuten voordat ik wou zeggen dat ik die woorden niet kende en wat juist en dan schreef ik ze op een papiertje. Toen ben in naar beneden, naar de winkel gegaan, kaarten en postzegels gekocht. Gelukkig kende ik de waarde van geld nog, ik kon rekenen, ik kon betalen! Ik ging terug naar boven naar mijn kamer. Ik schreef de adressen maar ik wist niet goed wat ik nog wilde schrijven. Ik kon geen zinnen maken, ja ik schreef een paar woorden, geen zinnen. Ik ging terug naar beneden, naar de postbus. Oei  'Waar is de postbus?', maar ik wist niet hoe ik moest zeggen 'Waar is de postbus?'. Help. Ik kon niet praten! Toch heb ik geprobeerd te vragen, de postbus heb ik gevonden. Ik zag iemand die ik kende bij het onthaal, ik babbelde tegen haar, ze wist dat ik ziek was en ze was blij dat het heel goed gaat. Heel goed? Tja, ik was vrolijk, ik durfde praten dus ... het zal wel lukken! Ik ging terug naar boven naar mijn kamer. Wat een avontuur! Knipogen

Ik kreeg veel bezoek, bijna allemaal familie, maar niet mijn zoon en mijn dochter die vertrokken op kamp, mijn kleinste dochter die bij een vriendinnetje bleef slapen en naar een feestje ging, mijn man die op rock Werchter (optrede van Madonna) was.

Mijn schoonzus die mij bezocht, hielp me. Ik wou met haar babbelen en ik wou schrijven (dat hielp). Ik schreef in mijn schrift de planning van de vakantie en ze hielp: ... nieuwe woorden: boogschieten, survival, sportkamp ... dingen die mij kinderen gaan doen.

Mijn broer en zijn vriendin gaven een cadeautje, 'mijn verleden of geheugen': mijn familieblog had hij geprint, 92 bladzijde! 'Moest ik dat lezen?' Ik heb dat zelf toch geschreven, mijn echt geheugen werkte hoor! Dat vond ik toch, en als ik terug uit het ziekenhuis ben dan ga ik verder bloggen. Mijn broer vond dat ik dat nog niet kon en dat ik nooit helemaal inorde zal worden. Raar! Was ik zo ziek?

Ik kreeg veel bloemen van mijn bezoekers. Leuk!

Ik stuurde sms'en naar mijn moeder en schoonmoeder (ik wou sms'en dat de turnpakjes van mijn dochter niet in de droogkast mag). Ik was blij dat mijn schoonmoeder de was waste, droogde en strijkte.

Ik stuurde sms'en naar een paar collega´s en ik kreeg antwoorden (zoals beterschap, ...). Ik kreeg ook een telefoon van mijn baas, hij praatte Engels en ik begreep hem wel, vond ik.

Zondagavond kwamen mijn man, mijn schoonmoeder en mij dochter mij bezoeken. Mijn man had ´s middags mijn zoon naar het chirokamp gebracht, het kamp begon met een bezoekdag dus mijn schoonmoeder en mijn dochter kwamen mee. Ik was blij dat ik mijn dochter zag!

Mails van mijn werk:

Subject: Afa is in hospital - update

I also got SMS messages on Saturday & Sunday. From the messages, she sent, it looks like she had a better day on Saturday than Sunday. The ones from Sunday were a bit more confusing than the ones from Saturday. But indeed it’s already a good sign that her memory works. But she always mentions that her talking is not OK. Let’s hope that this also recovers soon. Since she is unable to make a conversation I did, of course, not phone her. K.

----------------

Afa sent me 2 SMS messages on Saturday, because talking still seems to be somewhat difficult. But the fact that she was able to send an SMS, is somewhat reassuring, I think … A.

De commentaren zijn gesloten.