24-04-10

Ijslandse aswolk

Ik en de familie  waren ook gegijzeld door vliegverbod. We waren op vakantie in Turkije en zaterdag tot zaterdag gingen we heen en terug reizen. Dat terug reizen lukte niet. Zaterdag en zondag was er vliegverbod. Maandag vlogen er een paar vliegtuigen van Turkije terug naar Europa maar wij mochten niet mee. Er was een lange wachtlijst, heel veel mensen hadden veel frustratie. Dinsdag vertelde de tour-agente dat we vanavond of woensdag mogen vliegen en we moesten klaar zijn om de koffers te pakken en als je een telefoontje krijgt dan moet je direct naar de vlieghaven gaan. We waren heel blij, klaar om te vertrekken maar we kregen geen telefoon. Hm ... Dinsdag belden we en we hadden nog geen vlucht, woensdag belden we een paar keer en we hadden nog steeds geen vlucht. Woensdag avond kregen we informatie voor donderdag. Ik dacht woensdag en begon te wenen. Ik kon niet meer. Mijn man kan het beter relativeren. Maar ja, donderdag hadden we een vlucht, de koffers waren ingepakt, het hotel was uitgecheckt en spijtig de vlucht was daarna afgelast. Grrr ... Tranen, veel tranen, nog meer tranen ... Ik stuurde een SMS naar mensen om help te vragen, we willen naar huis! Echt! Ik kon niet meer. Ik had geen medicatie meer, we hadden geen propere kleren meer, de kinderen moesten al op school zijn, mijn dochter heeft bijna een communiefeest, hoe moet ik dat doen? Help? Heel veel mensen hebben geholpen, ik heb medicatie gekregen, verschillende mensen hebben zitten bellen naar de reisbureau om druk te geven. Eindelijk, vrijdag hebben we een vlucht gekregen en we zijn naar huis gevlogen. Oef ... nog op tijd om naar mijn dochters communiefeest te gaan.

Disinhibitie (zonder rem)
Hierbij is de remmende werking van bepaalde zenuwen weggevallen, waardoor impulsen een groter effect hebben, zoals snel geïrriteerd raken of emotioneel overreageren.

Ja ik ben heel boos en ik begin te wenen als de plannen veranderen of als ik het niet eerlijk vind (de meeste mensen hadden al een vlucht en waren al weg, ik ben precies de laatste). Ja ik ben zo (vroeger reageerde ik minder emotioneel), mijn man kan veel beter relativeren en hij vindt dat ik een klein kind ben. Ja ik ween teveel en ik kan niet stoppen. Dus we maken veel ruzie. Ik ben veranderd, ik heb het door maar ik weet niet goed wat ik moet doen om niet te overreageren.

10-04-10

Ik kan niet stoppen

Ik kan niet remmen, niet goed stoppen, dat is soms heel ambetant, maar soms is het wel goed denk ik?

Als ik ergens mee bezig ben, blijf ik maar doorgaan ... ik praat graag en teveel, veel meer dan vroeger, ... maar ik ben wel aan het oefenen, vind ik ...  ik werk teveel, ik blog teveel, ... een beetje verslaving of misschien passie ... maar ik word beter met te oefenen, te lezen en te schrijven, ...

Ik denk ook teveel. Midden in de nacht, word ik wakker om te denken, dat wil ik nog doen of zeggen, een beetje verstrikt in mijn eigen gedachtenstroom ... gedachten voor mensen die ik graag heb, ergernissen of boos blijven denken ... een beetje chaos ... als ik autorij, sport of fiets heb ik dat ook maar dat helpt, dan word ik rustiger.

 

08-04-10

Help, waar zit de rem??

Ja, mijn rem werkt niet goed.

  • Iemand die niet eerlijk is dan word ik boos en dan kan ik niet meer stoppen. Soms blijf ik wenen of soms kan mijn gedachte uren blijven sudderen.
  • Ik kan ook niet goed stoppen met mijn werk, ik doe meer uren dan dat ik moet. Voor dringende vragen werk ik nog harder (en op alles op mijn werk is het altijd dringendKnipogen).
  • Ik kan ook niet goed stoppen met het huishouden, ik wil nog stofzuigen, de afwasmachine insteken, de was plooien, de rommel opruimen terwijl ik al weg moest gaan of ik ben al te laat.
  • Ik krijg huiswerk van mijn logopedist, soms is het veel werk en ik wil het toch afmaken.
  • Ik blijf ook op mijn laptop plakken. Ik kan moeilijk stoppen.

 Dus, ik heb disinhibitie.

Disinhibitie (zonder rem)
Hierbij is de remmende werking van bepaalde zenuwen weggevallen, waardoor impulsen een groter effect hebben, zoals snel geïrriteerd raken of emotioneel overreageren.

 Een paar citaten van lotgenoten (Zie CVA forum). Ik herken dat! Voor mij is het moeilijk om vlot te schrijven, sommige mensen schrijven heel goed (of die hebben geen afasie gekregen).

  • Mijn gedachten waren niet meer te stoppen totaal ontremd,
    daar ben ik me echt naar van geschrokken.
  • Slikt iemand van jullie anti-depressiva om de chaos, onrust te voorkomen? En eventuele ontremde emoties te voorkomen?
  • Kan iemand mij vertellen waar de rem zit??
    Iedere keer opnieuw ga ik over mijn grens, waardoor ik weer terug bij af ben!
  • De rem ... die moet ik nog zien te vinden. 
  • Als ik ergens mee bezig ben, blijf ik maar doorgaan. Zonder op de tijd te letten, laat staan op mijn energie. Gevolg: keer op keer over mijn grens, zonder dat ik daar voor mijn gevoel invloed op kon uitoefenen.
  • Op mijn werk moet ik verplicht elk uur even pauze nemen. Én ik heb gemerkt dat ik eigenlijk verplicht moet rusten tussen de middag, omdat dat voorkomt dat ik weer ga doorschieten.
  • Ik ben te chaotisch. Ik was de keuken aan het opruimen, bedacht toen dat de koelkast wel een sopje kon gebruiken, dingen die over datum waren en kliekjes even op het aanrecht. En dan hup in de afvalemmer. Oh jee die zit erg vol.
    Vuilniszak eruit, dichtknopen en in de kliko in de voortuin gooien.
    Oh jee leuk, kijk er komen bloembolletjes op.
    Even bekijken en oh jee die hortensia mag wel gesnoeid.
    Snoeischaar pakken en snoeien.
    Nog even een praatje met de buurman en weer naar binnen.
    Ik ben wel aan koffie toe.
    Midden in de keuken staat de lege afvalemmer, de emmer sop en aanrecht vol met kliekjes en troep enz.
    Oeps vergeten, daar was ik mee bezig, maar nu is de energie op.
    Zulke dingen gebeuren mij steeds vaker.
  • ... , waar duidelijk naar voren kwam dat mijn rem duidelijk weg is. En dus ook in mijn hoofd. Ik dender maar door.
  • Ook kan ik, soms, erg opvliegend zijn en emotioneel worden. 

Ik heb geen tijd meer over: ik werk 80% en doe teveel overuren,  ik ben taxi-chauffeur want de kinderen doen heel veel aktiviteiten, ik doe te veel huishoudelijke taken (met een hond in huis moet je bijna elke dag stofzuigen), ik moet (of mag) nog naar de logopedist, ik doe 4-5 u sport per week want ik vind dat belangrijk en mijn hobby is computeren (bloggen, digitale foto´s bewerken, ...).  

Dus ik rust te weinig, ik kijk niet naar de TV (voor mij is dat ook nog moeilijk), ik strijk niet (kreukels in kleding vind ik niet belangrijk), ik kuis de ramen zelden, ik lees niet veel (voor mij is dat ook nog moeilijk), ik doe niet veel werk in de tuin. 

Ik heb aan mijn kinderen gevraagd om mee te helpen, af en toe te stofzuigen of soms de aardappellen te schillen, hun rommel opruimen, hun huiswerk maken (voordat ik het vraag). Soms helpen ze mee maar soms ook niet.

Ik moet regelmatig vragen aan mijn man om ook eens te stofzuigen. De hond is van mijn man, hij gaat er mee wandelen en naar de hondenschool maar voor mij is het soms teveel. Ik moet teveel stofzuigen (haren van onze hond), dweilen (natte of vuile poten) en de hond uitlaten (als mijn man er niet is).

03-04-10

Niet mogen rijden

Ik mocht 6 maanden niet autorijden, dat mag niet van de wetgeving, ik vond dat verschrikkelijk. Voor mij was het heel frustrerend.

Mijn kinderen doen heel veel aktiviteiten en ik bracht de kinderen naar overal en ik haalde ze terug en ik mocht niet rijden. Mijn man heeft veel moeten rijden en mijn moeder, schoonmoeder en een paar vrienden hebben geholpen.

Naar de winkel gaan? Voor een bak melk te halen? Nee dat ging niet, ik mocht niet rijden. Een fles melk gaan halen met de fiets dat kon ik wel.

Ik ben beginnen werken na bijna 6 maanden. Ik ging een dag naar mijn werk met het openbaarvervoer. Toen mocht ik autorijden.

Een collega heeft twee kinderen, haar auto was in de garage, ze vond dat al heel frustrerend om een dag niet te kunnen rijden. Dus ik ben niet zo ´ziek´*

Een vriendin heeft vroeger een epilepsie aanval gekregen en een paar uur later in het ziekenhuis heeft ze nog een aanval gekregen. Ze mocht 1 jaar niet meer rijden! Ze mocht na 2 weken werken maar hoe moet ze op haar werk geraken? Hoe moet ze haar kinderen brengen en halen?

Ja niet mogen rijden is niet leuk! Ik vind dat niet eerlijk!

Weet je wat ik leuk vind is het CVA forum. Je kunt lotgenoten vinden. Een paar citaten van lotgenoten

  •  Dit jaar deed ik een CVA. ... Tot mijn grote verbazing bleek dat ik 6 maanden wettelijk rijverbod had, terwijl ik nu na twee maanden ziekteverlof toch het werk weer kan hervatten volgens dokter. Raar toch? Hoe moet ik dan op m´n werk geraken?
  • Na mijn cva mag ik niet autorijden. Dat maakt mij boos! ... Ik mankeer niets meer. Toch mag ik niet autorijden. In wat voor land leven we eigenlijk?
  • ... Waar ik veel moeite mee heb is het half jaar niet mogen autorijden. Iedereen wordt gelijk behandeld. Of je nu ernstige last hebt overgehouden aan een CVA of net als mijn man alles gewoon kan.

 

*Mijn karakter is veranderd, ik reageer impulsief en emotioneel.

Huiswerk

Ja wel hoor, ik krijg huiswerk van mijn logopedist, ik moet (of mag) in een dagboek schrijven.  Dat noemt het bijhouden van een dagboek ... voor mij is dat moeilijk ... al die woorden die ik nog niet zo goed ken, het is mijn moedertaal maar omdat ik afasie heb, lijkt het voor mij een vreemde taal. Zinconstructies zijn moeilijk voor mij. Dus sorry als je dit leest, ik maak veel fouten.

9 Maanden geleden heb ik een hersenberoerte gekregen. Ik heb geen verlamming gehad. Ik kan nog altijd rekenen: een burgelijk ingenieur die een beroerte heeft gekregen die nog niet kan tellen is heel erg. Ik kan eten maken, voor mijn kinderen zorgen, opruimen en kuisen, bedden opmaken, strijken (dat doe ik niet graag) en ramen kuisen (doe ik ook niet graag)... dus ik kan al veel, ik heb heel veel geluk. Het had veel erger geweest.Knipogen

Wat kan ik niet zo goed: ik heb taalproblemen. Afasie noemt dat.

Ik kon niet goed praten, ik had woordvindingsproblemen en ik sprak met telegramstijl. Ik kon niet goed begrijpend luisteren. Ik kon wel technisch lezen maar begrijpend lezen was heel moeilijk. Ik kon technisch schrijven, mijn spelling was vrij goed maar zinconstructies maken dat lukte niet.

 Als iemand een zin zei dan kon ik die zin niet herhalen.

 Een deel van mijn data is ook uitgewist! Al mijn kinderliedjes zijn weg. Het gebedje ´Onze Vader´ en ook het Alfabet heb ik wel gevonden in mijn data (mijn hersenen dus). Raar hee!

 In het begin na de beroerte kon ik beter Engels praten dan het Nederlands. Het Nederlands was ook uitgewist.

 Ik ben veranderd ... mijn karakter is veranderd ... ik ben veel bozer, minder lief dat vroeger. Vroeger was ik misschien te lief?