24-04-10

Ijslandse aswolk

Ik en de familie  waren ook gegijzeld door vliegverbod. We waren op vakantie in Turkije en zaterdag tot zaterdag gingen we heen en terug reizen. Dat terug reizen lukte niet. Zaterdag en zondag was er vliegverbod. Maandag vlogen er een paar vliegtuigen van Turkije terug naar Europa maar wij mochten niet mee. Er was een lange wachtlijst, heel veel mensen hadden veel frustratie. Dinsdag vertelde de tour-agente dat we vanavond of woensdag mogen vliegen en we moesten klaar zijn om de koffers te pakken en als je een telefoontje krijgt dan moet je direct naar de vlieghaven gaan. We waren heel blij, klaar om te vertrekken maar we kregen geen telefoon. Hm ... Dinsdag belden we en we hadden nog geen vlucht, woensdag belden we een paar keer en we hadden nog steeds geen vlucht. Woensdag avond kregen we informatie voor donderdag. Ik dacht woensdag en begon te wenen. Ik kon niet meer. Mijn man kan het beter relativeren. Maar ja, donderdag hadden we een vlucht, de koffers waren ingepakt, het hotel was uitgecheckt en spijtig de vlucht was daarna afgelast. Grrr ... Tranen, veel tranen, nog meer tranen ... Ik stuurde een SMS naar mensen om help te vragen, we willen naar huis! Echt! Ik kon niet meer. Ik had geen medicatie meer, we hadden geen propere kleren meer, de kinderen moesten al op school zijn, mijn dochter heeft bijna een communiefeest, hoe moet ik dat doen? Help? Heel veel mensen hebben geholpen, ik heb medicatie gekregen, verschillende mensen hebben zitten bellen naar de reisbureau om druk te geven. Eindelijk, vrijdag hebben we een vlucht gekregen en we zijn naar huis gevlogen. Oef ... nog op tijd om naar mijn dochters communiefeest te gaan.

Disinhibitie (zonder rem)
Hierbij is de remmende werking van bepaalde zenuwen weggevallen, waardoor impulsen een groter effect hebben, zoals snel geïrriteerd raken of emotioneel overreageren.

Ja ik ben heel boos en ik begin te wenen als de plannen veranderen of als ik het niet eerlijk vind (de meeste mensen hadden al een vlucht en waren al weg, ik ben precies de laatste). Ja ik ben zo (vroeger reageerde ik minder emotioneel), mijn man kan veel beter relativeren en hij vindt dat ik een klein kind ben. Ja ik ween teveel en ik kan niet stoppen. Dus we maken veel ruzie. Ik ben veranderd, ik heb het door maar ik weet niet goed wat ik moet doen om niet te overreageren.

De commentaren zijn gesloten.