08-04-10

Help, waar zit de rem??

Ja, mijn rem werkt niet goed.

  • Iemand die niet eerlijk is dan word ik boos en dan kan ik niet meer stoppen. Soms blijf ik wenen of soms kan mijn gedachte uren blijven sudderen.
  • Ik kan ook niet goed stoppen met mijn werk, ik doe meer uren dan dat ik moet. Voor dringende vragen werk ik nog harder (en op alles op mijn werk is het altijd dringendKnipogen).
  • Ik kan ook niet goed stoppen met het huishouden, ik wil nog stofzuigen, de afwasmachine insteken, de was plooien, de rommel opruimen terwijl ik al weg moest gaan of ik ben al te laat.
  • Ik krijg huiswerk van mijn logopedist, soms is het veel werk en ik wil het toch afmaken.
  • Ik blijf ook op mijn laptop plakken. Ik kan moeilijk stoppen.

 Dus, ik heb disinhibitie.

Disinhibitie (zonder rem)
Hierbij is de remmende werking van bepaalde zenuwen weggevallen, waardoor impulsen een groter effect hebben, zoals snel geïrriteerd raken of emotioneel overreageren.

 Een paar citaten van lotgenoten (Zie CVA forum). Ik herken dat! Voor mij is het moeilijk om vlot te schrijven, sommige mensen schrijven heel goed (of die hebben geen afasie gekregen).

  • Mijn gedachten waren niet meer te stoppen totaal ontremd,
    daar ben ik me echt naar van geschrokken.
  • Slikt iemand van jullie anti-depressiva om de chaos, onrust te voorkomen? En eventuele ontremde emoties te voorkomen?
  • Kan iemand mij vertellen waar de rem zit??
    Iedere keer opnieuw ga ik over mijn grens, waardoor ik weer terug bij af ben!
  • De rem ... die moet ik nog zien te vinden. 
  • Als ik ergens mee bezig ben, blijf ik maar doorgaan. Zonder op de tijd te letten, laat staan op mijn energie. Gevolg: keer op keer over mijn grens, zonder dat ik daar voor mijn gevoel invloed op kon uitoefenen.
  • Op mijn werk moet ik verplicht elk uur even pauze nemen. Én ik heb gemerkt dat ik eigenlijk verplicht moet rusten tussen de middag, omdat dat voorkomt dat ik weer ga doorschieten.
  • Ik ben te chaotisch. Ik was de keuken aan het opruimen, bedacht toen dat de koelkast wel een sopje kon gebruiken, dingen die over datum waren en kliekjes even op het aanrecht. En dan hup in de afvalemmer. Oh jee die zit erg vol.
    Vuilniszak eruit, dichtknopen en in de kliko in de voortuin gooien.
    Oh jee leuk, kijk er komen bloembolletjes op.
    Even bekijken en oh jee die hortensia mag wel gesnoeid.
    Snoeischaar pakken en snoeien.
    Nog even een praatje met de buurman en weer naar binnen.
    Ik ben wel aan koffie toe.
    Midden in de keuken staat de lege afvalemmer, de emmer sop en aanrecht vol met kliekjes en troep enz.
    Oeps vergeten, daar was ik mee bezig, maar nu is de energie op.
    Zulke dingen gebeuren mij steeds vaker.
  • ... , waar duidelijk naar voren kwam dat mijn rem duidelijk weg is. En dus ook in mijn hoofd. Ik dender maar door.
  • Ook kan ik, soms, erg opvliegend zijn en emotioneel worden. 

Ik heb geen tijd meer over: ik werk 80% en doe teveel overuren,  ik ben taxi-chauffeur want de kinderen doen heel veel aktiviteiten, ik doe te veel huishoudelijke taken (met een hond in huis moet je bijna elke dag stofzuigen), ik moet (of mag) nog naar de logopedist, ik doe 4-5 u sport per week want ik vind dat belangrijk en mijn hobby is computeren (bloggen, digitale foto´s bewerken, ...).  

Dus ik rust te weinig, ik kijk niet naar de TV (voor mij is dat ook nog moeilijk), ik strijk niet (kreukels in kleding vind ik niet belangrijk), ik kuis de ramen zelden, ik lees niet veel (voor mij is dat ook nog moeilijk), ik doe niet veel werk in de tuin. 

Ik heb aan mijn kinderen gevraagd om mee te helpen, af en toe te stofzuigen of soms de aardappellen te schillen, hun rommel opruimen, hun huiswerk maken (voordat ik het vraag). Soms helpen ze mee maar soms ook niet.

Ik moet regelmatig vragen aan mijn man om ook eens te stofzuigen. De hond is van mijn man, hij gaat er mee wandelen en naar de hondenschool maar voor mij is het soms teveel. Ik moet teveel stofzuigen (haren van onze hond), dweilen (natte of vuile poten) en de hond uitlaten (als mijn man er niet is).

Commentaren

Mijn mama heeft zelf 2 jaar geleden een zeer zware beroerte gehad, na 2 jaar revalidatie kan ze al terug lopen met orthopedische schoenen, de rechterarm blijft verlamd. En spreken gaat niet meer, ze heeft nog steeds bij elk woord de 1e letter nodig... Lezen gaat niet meer...

Het is een lang proces met vaak moeilijke momenten, de revalidatie, maar je zult er sterk uitkomen
Veel sterkte met je revalidatie!

Gepost door: ejsa | 09-04-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.