07-07-09

Wanneer heb ik het gekregen?

Ik was 39 jaar.

Een maandag ... De kinderen hadden grote vakantie. Ik bracht mijn dochter en een vriendinnetje op een sportkamp op internaat een uurtje rijden. Mijn man bracht de andere twee kinderen naar een extern sportkamp. Daarna ging ik werken. Het was niet druk, veel mensen waren op vakantie. ´s Avonds na het werk ging ik naar mijn schoonmoeder om mijn kinderen te halen. Mijn schoonmoeder was de kinderen van het kamp al gaan halen en ze kookte eten voor hun. Terug thuis, gingen de kinderen zich douchen, een pyama aan doen en TV kijken. Mijn man kwam ook thuis. De kinderen gingen slapen.

Toen ze sliepen, deed ik het huishouden.  Kleding wassen, drogen en plooien. De keuken proper maken, het servies in de afwasmachine steken. Daarna schreef ik een brief naar mij dochter, die op een internaatkamp was. Het was niet echt een brief maar een knutselbrief. Mijn dochter vond dat wel leuk. Ik was moe van te knutselen, nog eventjes TV-kijken en ik at chips. Rond middernacht was ik doodmoe. Ik wou gaan slapen, mijn tanden poeten, naar boven, ik kon mijn BH niet open doen, mijn rechterhand werkte niet. Ik riep iets naar mijn man die nog aan het TV kijken was, om mijn BH open te doen en hij hielp mij maar hij was wel geïrriteerd want hij wou nog TV kijken. Ik heb mijn nachthemd aangedaan en ik heb al mijn kleding op een hoop gelegd. Normaal plooi ik mijn kleren maar ik was moe! Doodmoe!

Ergens rond 3u ´s morgens moest ik naar de wc. Ik was zo moe, ik voelde me ziek, geen hoofdpijn ofzo maar gewoon ... ziek. Ik dacht:" 's Morgen kan ik niet werken want ik ben ziek. Mijn kinderen moeten naar het sportkamp gaan, mijn man moet hun brengen en hun boterhammen maken want ik kan het niet." Rond 7u30 ofzo heb ik mijn man wakker gemaakt maar ik kon niet praten denk ik, een paar woorden zei ik. Ik ben verder gaan slapen, effekes ben ik naar beneden geweest naar de wc, mijn zoon heeft mij gezien en hij vroeg "Gaat het? Ben je ziek?". Ik weet niet wat ik gezegd heb. Mijn man heeft de kinderen naar het kamp gebracht. Ik ben uiteindelijk gaan douchen. Ik heb mijn vuile onderbroek in de vuilnisbak gestoken, en daarna dacht "Oei, ik moet het in de vuile wasmand steken en niet in de vuilnisbak" dus ik was precies verstrooid. Na het douchen heb ik mijn kleren aangedaan. Ik ben daarna gaan slapen in de zetel en ik had een korst brood genomen want je moet ´s morgens eten natuurlijk, dacht ik.

Mijn man had door dat ik al ziek was. Hij kwam terug van het kamp en hij werkte van thuis op zijn laptop zodat hij mij kon verzorgen. Hij heeft naar de huisdokter gebeld maar de dokter zei dat ze wel na de middag kon komen. Ik kon niet communiceren, ik wist niet dat ik niet kon praten, ik begreep niet wat mijn man vertelde en hij was precies altijd boos. Opeens dacht ik, ik heb steun nodig, het gaat niet. Ik heb mijn GSM genomen, ik heb naar mijn vader gebeld (dat kon ik wel) maar ik kon niet praten, ik zei een paar woorden iets van meisjes, jongen (mijn kinderen) ofzo iets. Mijn vader was ook boos, het was precies een grap omdat ik niet kon praten. Ik kon niet zeggen: "Hallo, ik ben Afa en ik ben ziek en ik ben thuis". Dat kon ik niet. Uiteindelijk heeft mijn moeder de telefoon van mijn vader genomen. Mijn moeder kende mijn stem en ze zag dat er iets verkeerd was. Mijn moeder hielp, ze zei lieve woorden, ze was niet boos. Mijn man heeft dan gezien dat ik aan het bellen was, hij heeft mijn GSM genomen en ze hebben tegen elkaar zitten praten. Mijn ouders hebben naar mijn zus, ze is een verpleegster, gebeld. Mijn zus dacht dat ik een beroerte heb gekregen en ze zei dat het belangrijk is om direkt naar spoed te gaan. Daardoor heeft mijn man mij naar spoed gebracht. Het was nodig!

 

Commentaren

mooi geschreven en ontroerend (voor mij)

Gepost door: gaby | 10-01-11

Reageren op dit commentaar

tweede stuk zijn al beter gevormde zinnen- heb tranen in men ogen ervan. lees later verder...groetjes gaby

Gepost door: gaby | 10-01-11

Reageren op dit commentaar

Het lijkt op mij en toch ontroerd het mij

Gepost door: cva.evert | 31-05-11

Reageren op dit commentaar

Hier heb ik wat aan. Mijn zwager heeft een flinke stroke gehad. Hij is gisteren vanuit het ziekenhuis naar een verpleeghuis gegaan voor verdere behandeling.
Volgende week ga ik naar hem toe en ik wil graag iets meenemen waar hij mee kan oefenen. Hij heeft ook verlammingsverschijnselen en afasie en is incontinent.Een spelletje om te oefenen of zo.
Is er, gezien jouw eigen ervaring, iets wat je me kan aanraden.
Als je me kunt helpen zou ik dat heel erg geweldig vinden.
Groeten
Pink

Gepost door: Pink | 01-12-12

Reageren op dit commentaar

Geen idee, ik zelf zou een boekje en een balpen vragen. Probeer met links te schrijven?

Gepost door: afa | 01-12-12

Reageren op dit commentaar

Over nagedacht ...
Iemand die afasie krijgt, vindt dat die oefeningen of spelletjes veel te kinderachtig zijn. 'Ik ben volwassen en zo'n onozel gedoe wil ik niet ...'. Het is heel moeilijk om hem te overtuigen dat het moet ... dus ik weet echt niet wat een leuk geschenkje moet zijn. Het hangt af van de persoon. Misschien iets over zijn hobby van voor zijn cva? Iedereen reageert anders. Tja ...

Gepost door: afa | 02-12-12

Reageren op dit commentaar

hoi,
ik ben sinds 18 nov. ook een lotgenoot. Mijn spraak is terug maar heb er nog veel moeite mee en vooral met woordvinding. ik probeer veel info te vinden op het web.
Zo vond ik je blog. lees hem rustig door.
groetjes uit holland ;)

Gepost door: corrie speksnijder | 25-12-13

Reageren op dit commentaar

Dat komt wel goed! Veel beterschap Corrie!

Gepost door: afa | 27-12-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.