30-10-09

Uit het oog, uit het hart

Een uurtje logopedie ... Eerst was er een soort inleiding , is alles in orde  of is er iets speciaal gebeurd? Voor mij werd het veel frustraties uiten maar soms ook positieve dingen vertellen, ik vertelde toen dat de bedrijfsdokter had gezegd dat ik al vrij vlot praatte en ik mag gaan werken! Na de inleiding werd mijn huiswerk samen bekeken en gecorrigeerd. Daarna kreeg ik terug nieuw huiswerk voor de volgende zitting.

Als we nog niet al het huiswerk hadden bekeken dan verbeterde de logopediste het huiswerk buiten de uren. De verbeteringen werden besproken en als ik geen fouten had dan moesten we het dan ook niet bespreken.

Soms had ik zoveel gebabbeld dat de therapie (een uurtje) al gedaan was. Ik praatte te veel, zeker?

Het huiswerk was ivm spreekwoorden. Ik moest het spreekwoord expliceren met mijn eigen woorden.

De dingen nemen zoals ze komen: Het aanvaarden

Een mens is geen steen: Mensen hebben gevoelens.

Ik moest ook voorbeelden geven ivm spreekwoorden. Die voorbeelden deed ik heel graag, echte voorbeelden van echte mensen!

Haast en spoed is zelden goed: Mijn man moest ergens snel naar toe gaan. Hij vergat de lichten uit te doen en de garage stond nog open.

Uit het oog, uit het hart: In de toekomst moet ik niet meer naar de logopedist gaan. Ik ga heel graag naar de logopedist, ik vond dat een hele toffe vrouw. Ik ga haar heel veel missen maar daarna ga ik haar waarschijnlijk nooit meer zien.

De beste breister laat wel eens een steek vallen: Iedereen maakt al eens een fout. De logopedist maakt soms ook al eens een fout. Knipogen

De appel valt niet ver van de stam: Mijn zoon is heel goed in wiskunde, net zo goed als zijn vader en ook zijn moeder.

Ik wou eens zien wat de logopediste zou reageren over dat 'Uit het oog, uit het hart' maar ze heeft het gecontroleerd na de uren. Ik wou echt die reactie zien, maar nee ... Ik voelde dat ik al moest afscheid nemen, binnenkort ga ik ze echt missen! Huilen

Re-direct

Af en toe kreeg ik echt 'werk'. 'Access' geven dat deed ik al. Maar echte moeilijke vragen dat kon ik niet, ik was nog ziek, en dus stuurde ik de vraag door naar de juiste persoon.

Voor mijn beroerte werkte ik veel met haar. Zij zit in Amerika, wij mailden en telefoneerden regelmatig voor het werk. Ik heb haar wel eens gezien in een symposium in Amerika.

Het is altijd wel leuk als ze vragen 'Hoe gaat het met jou?'.

Mails:

Hi Afa,

I am glad to hear that you are doing much better. I’ve been thinking about you from time to time. Please do take care. Best regards K.

----

Hi K.

I had a stroke a few months ago - so I have some language problems (Aphasia) - so I'm not good in Dutch (native language)/English. I’m doing speech therapy. It’s going much better so I am now able to understand, read and write. I still make mistakes. Best regards, Afa

----

Hello Afa

Yes, we are following up on the item. How are you doing? I hope you are doing better. Kind regards K.

----

B,

K. could help you. Regards, Afa

----

Afa, Are you still the responsible for …? If not – can you please re-direct this?? B.

29-10-09

Obsessief verliefd

Berichtje: Afa Het was goed om je te zien gisteren. Ik hoop dat je eind November kan terugkomen. Het zal waarschijnlijk wel vermoeiend worden, maar het moet lukken. We verwachten je. Groeten, X.

----

Ik had met hem gepraat die dinsdag op mijn werk en hij stuurde een e-mail. Ik was in de wolken!

Hij was vroeger een goede vriend van mij, die problemen had en heel veel tegen mij vertelde, private dingen maar ook over het werk. Ik was de luisteraar en ik had hem zo graag. Op een bepaald moment vertelde ik dat het mij teveel werd en dat ik gewoon verliefd was. Hij is boos geworden. Ik wilde ook niks doen hoor, ik ben getrouwd, ik ben heel trouw en heb mijn man graag.

We waren geen vrienden meer, hij kwam soms zijn frustraties uiten en vertelde heel veel en soms het omgekeerde dan was hij een frigo, heel koud en stil. Nu heb ik hem blijven helpen, ik had hem graag maar het deed wel pijn. Hij was depri of had last van burn-out. Het werk dat hij niet graag meer deed, heb ik overgenomen, dus had ik te veel workload. Hij kreeg nieuwe interessante projecten en hij is langzaam beter geworden … Ik was altijd braaf maar ik bleef met mijn emoties zitten, jaloers ook over een gewone vriendin van hem. Ik deed alles voor hem en infeite ik hielp alle mensen, ik was een helper en een luisteraar. Mijn workload was niet proportioneel, mijn eigen schuld, ik deed gewoon teveel … Mijn baas was wel heel tevreden dat ik zo hard werkte.

Misschien was het dit … toen heb ik een cva gekregen?

----

e-mail van enkele jaren voor mijn beroerte: Bedankt. Het gaat niet zo slecht met mij. Ik “hoop” maandag opnieuw te komen werken, ook al heeft de dokter nog een week geschreven. Maar het zal wel onder voorwaarde moeten zijn. Ik bedoel dat er iets zal moeten veranderen. De druk is te groot geworden. Ik begrijp niet dat jullie dat kunnen volhouden, waarom dat ik de enige ben die steeds maar ziek valt. Ik hoop dat ik met de bazen een oplossing kan vinden. Er moet toch dringends iets gedaan worden in onze sectie. Ik heb het gevoel dat er niets meer draait. Ik geef toe dat ik ook prive en persoonlijke problemen heb, maar (door alles wat op een rijtje te zetten met de dokter) er is meer aan de hand, vooral met mijn job. Maw doe ik het nog graag, heb ik genoeg voldoening in mijn job, etc... Ik wil je niet te veel vervelen. Tot binnenkort en een prettig weekend. X.

----

Uiteindelijk na die burn-out van hem was er ook een tweede collega die een hartinfarct heeft gekregen, een derde collega zoiets burn-out-achtig en de vierde was ik, een herseninfarct. Weird hee?!

----

Met mijn beroerte heb ik mijn 'taal' verloren maar ik heb ook gelukkig 'die verliefdheid' verloren. Ik vind hem nog een toffe, maar ik heb geen jaloerse gevoelens meer en ik zou niet alles meer voor hem doen.

Ik ben veranderd. Ik was heel bescheiden en een helper en ik had een luisterend oor. Nu ben ik veel egoïstischer en ik ben een prater in plaats van een luisteraar! Misschien is het nu wel beter?!

27-10-09

Bedrijfsdokter

Dinsdag is mijn schoonmoeder mijn dochter, die ziek was, gaan halen en ik mocht meerijden tot aan de bushalte. Mijn schoonmoeder zorgde voor mijn dochter. Na school zal ze mijn andere kinderen van de school gaan halen en eten maken voor mijn kids! Goed dat ik een lieve schoonmoeder heb!

Ik ging dus met de bus en dan met de trein en dan met de tram naar mijn werk. Ik ben gaan lunchen met mijn baas, mijn baas babbelde te veel in het Engels (hij is een Ier) en ik kon er geen speld tussen krijgen. Nu ik heb gewoon geluisterd maar ik begreep er niet veel van. Mijn baas is een hele lieve maar zo chaotisch en praat teveel en ik moet niet eens antwoorden, dus hij heeft nog niet eens gezien dat ik het niet begreep. Grappig.

Ik ben naar de bedrijfsdokter geweest en hij heeft mij dan ook doorgestuurd naar de Human Resources. Ik heb mijn verhaal* verteld en ik heb ook gezegd dat ik wil werken en liefst 50%. Ze vonden het een goed idee en ik was klaar voor te werken! Ik vond het fantastich dat ze het goed vonden! Het waren alleen nog een paar vragen, administratie, mijn vakantie dat ik nog moet pakken, ... dus ik moest nog wel een paar dingen doen, nog meer administratie ...

Nadien ben ik ook gaan babbelen met een paar collega's. Daarna ging ik te voet, dan met de tram en dan met de trein tot aan de sporthal. Mijn jongste dochter deed sport daar en mijn man kwam ze halen en ik mocht terug mee. Ik vond het ook leuk om mijn dochter te bewonderen, ze doet competitie en ik was heel fier.

*Mijn verhaal ging vlot, ik heb veel geoefend, ik vertelde mijn verhaal en wat ik wilde zeggen tegen de bedrijfsdokter, tegen iedereen (moeder, schoonmoeder, vriendin, mijn logopediste, ...) dus wel 10x repetitie ofzo.

Mails:

Da’s goed nieuws, ik ben blij!

Liefs, E.

----

Hoi E.

Ik vond het een goede dokter! De dokter vond dat ik al goed praat … dus ik mag waarschijnlijk eind november werken. Het beste (voor mij) is 50% werken en 50% in de mutaliteit voor een paar maanden … de mutualiteit moet akkoord zijn … zodat ik niet teveel stress heb, toch nog kan oefenen met de logopedist en terug werken (is ook revalidatie zoals bvb “Engels”, …). Ik heb ook gepraat met Human Resourses – dus ik was wel blij …

Veel liefs, Afa

----

Hoi Afa,

Hoe is de babbel met de bedrijfsarts geweest? Groetjes, E

----

Tof! Ik wil wel je kindjes zien! Misschien zie ik je op sinterklaas. Bedankt en groetjes, Afa

----

Afa,

Vrijdag was ik niet op het werk, vandaar dat ik nu pas antwoord. Mijn contact persoon in HR is …

Om te weten wat de juiste voorwaarden zijn ivm met tijdskrediet kan je best ook even checken met de RVA. (www.rva.be -> help / contact / RVA kantoor aanklikken / postcode ingeven / E-mail). De RVA moet tijdskrediet uitbetalen en uit ervaring weet ik dat je beter goed weet wat de voorwaarden zijn. (op het werk zijn ze niet altijd goed op de hoogte van de voorwaarden).

Nog eens heel erg bedankt voor de duplo blokken. Tot mijn grote verbazing spelen mijn tweeling hier al goed mee. De ene vindt het plezant om blokje van elkaar te trekken en terug in de doos te steken. De andere daarentegen vindt het boeiend om het gele Wini The Poeh honing deurtje te openen er een blokje door te steken en het deurtje terug te sluiten. Ze kan daar een kwartiertje zoet mee zijn. Tot morgen misschien?

Veel liefs, E.

-----

Nog een vraagje.

Weet je een persoon ivm Human Resourses ofzo ivm tijdskrediet Mercikes, Afa

-----

Hoi,

Ik heb gebeld vandaag. Dinsdag ga ik naar de bedrijfsdokter (13u30). Groetjes, Afa

----

Dag Afa, Ik heb even met de medical gecheckt hoe je de bedrijfsarts te pakken kan krijgen. De bedrijfarts is op het werk op dinsdag (ganse dag) en op vrijdag voormiddag. Je kan hem bellen via het nr. van de medische dienst.

 Veel liefs & tot mails, E.

Mijn dochter had de griep

Mijn dochter, de oudste was ziek. Misschien van die 'belbus' avontuur? Vermits ik thuis was (ziek hee), kan ik voor haar zorgen, alleen de dinsdag had ik een afspraak dus mijn dochter was bij haar oma gaan logereren die dinsdag.

Nu ik moest ook naar de logopedist, een half uurtje fietsen, een uurtje therapie en een half uurtje terug. Mijn dochter was groot en zelfstandig genoeg om twee uurtjes alleen te blijven. En ze was echt ziek, een beetje koorts, hoofdpijn en ze lag in de zetel. Ze keek bijna niet naar de TV en las ook niet, te moe en te ziek. Dus ik was wel een beetje ongerust.

Woensdag was ze nog steeds ziek, en we zijn met de fiets naar de 'dichtste' dokter geweest (ongeveer een km van ons thuis, mijn huisdokter is veel verder). De dokter dacht verkoudheid, en hij heeft neusspray voorgeschreven. We fietste terug langs de apotheker. Mijn dochter genoot van het fietstochje, het hielp.

Mijn logopedist kwam naar mij thuis voor mijn behandeling en ze kwam mijn dochter bewonderen, ze was zo braaf omdat ze ziek was natuurlijk.

Donderdag heb ik nog eens gebeld naar de dokter, haar neus was niet verstopt en ze had een griep, misschien Mexicaanse griep, volgens mij. De dokter zei gewoon rusten dat komt wel inorde.

En zaterdag was ze terug gezond.

26-10-09

Toffe oefeningen

Soms kreeg ik heel toffe oefeningen van de logopediste ... vragen en ik moest antwoorden ... wat doe je graag, wat vind je leuk of niet, wat is grappig of niet ... ik maakte weinig fouten, ik praat of schrijf graag over mijn eigen, dat gaat goed hee? Het is echt, geen fantasie ...

Ik doe veel dingen die ik graag doe, ik maak graag fotokaarten en websites met de computer, mijn hobby is mijn kinderen, ik sport graag zoals zwemmen en fitness, ik ben graag bij vrienden en ik babbel graag.

Ik lach niet zoveel, ik ben heel blij dat sommige mensen helpen: het helpt mij, een babbel, een kaart, een telefoon, een SMS, met de auto meerijden, ...

Ik vind het erg om niet te mogen rijden.

Mijn beste kwaliteit was creatieve oplossingen. Ik weet niet of dat nu nog zou zijn.

Ik had nooit verwacht dat ik zo ziek zou zijn.

Ik heb geluk gehad omdat ik aandelen heb gekocht en verkocht met goede winst.

Toen ik 18 jaar was dan had ik ongeluk. Ik was flauw gevallen, 2 tanden verloren, mijn been moest in de gips en ik was niet geslaagd met de 1ste kanditatuur.

Het is vervelend om platte banden te hebben.

Mails:

Je doet dat goed, en altijd maar beter! Ik denk dat het normaal is dat je meer foutjes maakt bij je familie, bij hen voel je je meer ‘op je gemak’ en ben je dus ook meer relax, denk ik. Groetjes en nog veel ‘oefen-plezier’, A.

----

Hoi,

Alles goed – ik doe mijn best. Ik praat al vrij goed maar ik maak meer fouten met mijn kinderen en mijn man. Ik denk dat ik niet goed kan concentreren in mijn gezin en dus meer gebrabbel. Ik kan beter concentreren met de logopedist of met een goede vriend. Meer oefenen zeker en meer concentreren. Vrijdag namiddag moet ik naar de logopedist – dus geen “Celebration” voor mij – ik ken die persoon ook niet zo goed.

Liefs en tot binnenkort. Afa

----

Dag Afa, Spijtig dat je niet kan komen …! Alles goed? Ik zit momenteel in een telephone, maar ben maar met een half oor aan ’t luisteren :-) Groetjes, A.

24-10-09

Nog een zware zondag

Mijn man was weer op stap, gaan jagen.

Ik en de kinderen gingen met de belbus naar het zwembad, de kinderen hadden zwemtraining, de ene moest zwemmen en de andere twee een uurtje later, ondertussen gingen we schoenen kopen, hun zomerschoenen waren versleten en het was al bijna november maar ik had geen 'tijd' gehad. Als je kunt autorijden is het 'easy', snel naar de schoenenwinkel. Maar nee, ik mocht niet rijden dus het is bijna een uitstap met de belbus of een fietstocht om schoenen te kopen.

Uiteindelijk hadden we schoenen gekocht en ik was precies een geladen ezel, drie schoendozen, zwemgerief, boterhammen en drank en nog sportgerief.

Een vriendin, die ook regelmatig mijn dochter oppikte om mee te gaan zwemmen, zag mij lopen, een geladen ezel, en ze vroeg: 'Moet ik de schoendozen in mijn auto steken? Je man kan 's avonds wel eventjes binnenspringen om die dozen te komen halen?' Ik was content, de ezel was iets minder geladen.

Van het zwembad gingen we met de belbus naar de sporthal, ... boterhammekes opeten en dan hadden de meisjes 'match' en een uurtje later had mijn zoon ook een 'match'.

Daarna wachtten we aan de bushalte, de belbus moest gaan komen, het begon ook te regenen, ... pffff..., een kwartier later nog geen bus, allez zeg ik heb wel gebeld, waarom komt die bus niet? Ik belde naar dat nummer, maar ze antwoordden niet, het was zondag. Ik dacht wat moet ik nu doen, we zijn kleddernat en de bus komt niet. Toen kwam de bus, 25 minuten te laat. Eindelijk zaten we in de bus. Nu die belbus reed van de ene plaats naar de andere plaats en dan terug, kris kras, uiteindelijk zaten we 70 minuten in die bus tot thuis (10 km afstand tussen sporthal en mijn huis). We hebben die belbus vroeger al genomen, dat was dan 20 to 30 minuten naar huis afhankelijk van het aantal mensen die ook de bus nemen. We hadden gewoon pech, heel veel mensen, dus het duurde 70 minuten. De kinderen hadden hoofdpijn, honger en waren nat en moe. Mijn zoon was al 40 minuten aan het zeuren 'met de fiets gaat het sneller dan die belbus' en hij bleef verder zagen toen we thuis waren. Toen was het voor mij ook genoeg, ik ontplofte en riep : 'Ik kan er toch ook niets aan doe dat ik niet mag rijden, heb toch gewoon geduld, ...' (of zoiets ... ik kon niet vlot praten en door de invloed van emoties gaat het nog veel slechter) dus schreeuwen, roepen, tranen, ruzie, ... ik was helemaal 'op' en de kinderen ook.