31-08-09

De belbus

Het was de laatste dag van de grote vakantie. Ik en mijn 3 kids gingen naar de stad, een uitstapje 'openbaar vervoer' vermits ik niet mocht rijden. Eerst met de belbus, dan met de lijnbus en dan gaan shoppen, gaan 'fastfood' eten (ze hebben daar zelf vegetarische fastfood) en we gingen ook naar de cinema. Ik kon tamelijk de tekenfilm volgen maar de grappen begreep ik niet. Daarna gingen we met de trein naar de sporthal, het station is maar 500m van de sporthal. De kids gingen sporten en mijn man kwam ons terug halen na de training. Het was een tof uitstapje!

Nu de belbus, ik moest bellen voor de bus en ik kon niet goed praten en telefoneren. Op internet kun je reserveren via fax (ik heb geen fax) of e-mail (onder constructie???) - zie printscreen, dus dat gaat niet ... en de belbuscentrale weet dan dat 'afasie' bestaat, toch nog iets.

 belbus

29-08-09

Mijn auto

Zaterdag gingen de kinderen naar een sporttornooi, bijna heel de dag, ik ging mee, mijn man heeft ons gebracht en daarna heeft hij ons terug gehaald. Normaal rij en supporter ik, terwijl mijn man zijn zin doet, meestal een hobby (zijn hond, hondenschool, jagen, kleiduif schieten, zijn vrienden ..., hij heeft veel hobbies), nu moest hij rijden en daartussen mocht hij zijn zin doen.

Zondag voormiddag was er een sportinstuif voor kinderen, eind augustus doe ik dat voor mijn kinderen elk jaar, mijn man had geen zin, ik mocht niet rijden dus ... het werd ruzie. Ik was boos, ik overreageerde, ... ik onplofte, ik wou weg gaan, de dokter had gezegd dat ik capabel ben om te rijden, ik was heel boos, ik nam de sleutel van mijn auto en ik reed weg, ik reed 2 km verder, ik was gekalmeerd en opgelucht en dacht 'Ik kan wel rijden!', mijn tank was leeg en ik heb getankt, dan ben ik terug gereden, een ritje van 4 km, misschien 10 minuten weg geweest. Mijn zoon was verdrietig en stuurde een sms, 'Waar ben je? Ik ben ongerust'. Mijn man wist dat ik kon rijden (de dokter heeft dat verteld) en hij was niet ongerust, maar hij was wel boos, hij is samen met mijn meisjes naar het sportinstuif gereden, hij moest van mij zeker?! Dus mijn man en mijn meisjes waren niet meer thuis, mijn zoon was nog thuis en hij wou praten. Een uurtje later waren mijn man en de meisjes terug. Ik bleef boos en verdrietig. In de namiddag wilde mijn broer mij bezoeken, nu mijn broer die komt mij altijd bezoeken als ik heel boos ben, precies toevallig elke keer? Dus er werd weer over gepraat, het lukte niet, het werd nog erger, ik weende, ik kon niet meer stoppen, veel tranen, boos, ...  Mijn kinderen waren ook verdrietig natuurlijk, precies een scheidingsprobleem. 's Avonds zijn we naar mijn ouders gaan eten, ik was verdrietig, ik was kapot en mijn ouders voelden het.

Ik weet niet waarom bijna alle mama's willen alles doen voor haar kinderen en hebben bijna geen leven. En papa's willen zijn eigen leven hebben en hij zal wel een klein beetje helpen, maar niet teveel.

Ik heb wel een leven hoor, ik doe dingen terwijl de kids activiteiten doen, zoals babbelen met vriendinnen of sporten.

26-08-09

'Week'

Dinsdag bracht mijn man de kinderen naar de sporthal, ze hadden sportkamp en mijn schoonmoeder kwam ze om 4u terug halen. Mijn schoonmoeder kookte voor hun. ’s Avonds had mijn dochterje sporttraining en dus bracht mijn schoonmoeder haar naar de les. Na de training kwam mijn man ze halen en haalde hij de andere kinderen op.

Ik? Ik ging naar de logopedist met de fiets, ik deed het huishouden en ik computerde.

Ik mocht niet autorijden, de sporthal is 15 km van thuis, voor mijn kinderen is het te ver om te fietsen dus ik was gefrustreerd, ik wou ze brengen en halen en ik mocht niet. Ik deed de agenda’s van mijn kinderen en ik moest mijn man en mijn schoonmoeder ‘delegeren’. Ik haatte dat, ik wou hetzelf doen, ik wilde niet delegeren en ik kon niet goed communiceren (ja ik had afasie) en dus was er wel eens ruzie.

Woensdag bracht mijn man de kinderen naar de sporthal, hij vervoerde ook de fietsen (hij had twee fietsen dinsdag getransporteerd en de derde fiets woensdag), de twee oudste hadden een fietsdag, de jongste had geen fietsdag maar ik wilde zelf mijn kinderen om 4u halen, dus we fietsten dan terug naar huis. De kinderen vonden het wel zwaar, nog 15 km extra.

Ik? Ik fietste, ik denk wel 70km ofzo. Ik fietste naar de logopedist, dan terug en dan fietste ik naar een nonkel en dan fietste ik naar mijn ouders en dan fietste ik naar de sporthal en dan fietsten wij (ik en de kids) naar huis!

Ik wou mijn nonkel bezoeken, hij zei op een feestje dat hij mij wou bezoeken maar hij durfde niet, dus ik durfde alles …, ik heb hem graag heb en hij heeft een gehandicapte zoon, bij de geboorte te weinig zuurstof gekregen en dus zijn hersenen waren beschadigd. Ja … lotgenoten … dat hielp mij. Ik wou mijn ouders bezoeken omdat ik hun graag heb. Ik plande misschien teveel? Ik wilde niet geïsoleerd worden!

Mijn schoonmoeder wilde liever de kinderen halen, het fietsen is te zwaar voor de kinderen. Het is toch gemakkelijk voor mij? Ik wilde voor mijn kinderen zorgen! Ik wilde niet geïsoleerd worden, het zijn mijn kinderen hoor! Ik wist dat ik niet alles kan, ik mocht niet rijden, maar ik mag toch wel eens een keer samen fietsen!

Donderdag bracht mijn man de kinderen naar de sporthal, hij werkte van thuis en dan haalde hij de kinderen terug na het kamp.

Ik? Ik deed het huishouden en fietste naar de logopedist en terug. Ik maakte een koude schotel voor ’s avonds voor de kinderen en mijn man. Een collega kwam mij halen en we gingen samen eten in een taverne. Iemand om mee te praten (ik kon niet goed praten), iemand die geduld heeft en ze betaalde!? Ik vond ze fantastich en ze was vroeger niet echt een vriendin dus ze is een vriendin geworden! (Zie Instant Messenger: ik kon niet goed vlot schrijven – ik maakte veel zinsconstructie fouten en we begrepen elkaar niet zo goed, als ik een e-mail schreef dan duurde het veel langer, ik herlas mijn zinnen en corrigeerde … mijn e-mail was tamelijk goed geschreven, het leek dat ik vlot schreef, met Instant Messenger kun je niet corrigeren dus ik schreef niet vlot).

Vrijdag bracht mijn man de kinderen naar de sporthal, en mijn schoonmoeder kwam ze om 4u terug halen. Ze bracht de kids naar mijn huis, ik maakte lasagne (haar lievelingsgerecht) en ze mocht mee eten. ’s Avonds hadden mijn kinderen sporttraining en dus bracht mijn schoonmoeder naar de sporthal en ik reed mee. Ik deed sport terwijl de kids sporten, daarna ging mijn man ons halen.

Ik? Ik had geen logopedie vrijdag. Mijn kuisvrouw was nog op vakantie. Mijn zus kwam mij bezoeken en verder deed ik het huishouden en ik kookte en … ik ging fitnessen!

Ik heb mijn man en ook mijn schoonmoeder graag, ze hebben heel veel geholpen! Maar soms is het niet helemaal wat ik wil?! Soms ruzie.

Instant Messenger:
Afa [2:38 PM]: Ik moet naar de logopedist op donderdag 14u30-15u30 en daarna moet ik terug fietsen. Dus 16u30 of later is ok. Goed?
Afa [2:38 PM]: ivm bezoek
Afa [2:39 PM]: (later mag altijd)
L [2:39 PM]: zeer goed, ik moet van het werk komen dus.... ik weet niet hoelang ik daar over zal rijden. Heb jij tijd om ergens met mij iets te gaan eten ? kleinigheidje ? of iets drinken.
Afa [2:40 PM]: kweet niet zeker
Afa [2:41 PM]: ik weet nog niet of mijn man thuis is en kinderen
Afa [2:41 PM]: normaal is donderdag work from home van mijn man
L [2:42 PM]: sorry, geen probleem, we zien dan wel. maak je geen zorgen.
Afa [2:43 PM]: ik kan eerst met mij praten van mijn man - eventueel naar je SMS straks
Afa [2:43 PM]: als je dat wilt
Afa [2:44 PM]: of zou je iets eten voor mij thuis - of van de kinderen
L [2:45 PM]: ok, laat maar weten wat je wil en hoe we het best regelen. ik wil ook wel je kinderen meenemen, als jij daar zin in hebt. bekijk het even en we zien donderdag wel.
Afa [2:46 PM]: ok - ik zal wel laten weten (sms) vandaag of morgen
Afa [2:46 PM]: dank je

25-08-09

Inadequaat antwoord

Ik had het heel erg precies, begreep zinnen niet, had niet door dat het over mij ging of over haar? Ik antwoordde niet adequaat (zie mails).

Mails:

Ja, ik ruim inderdaad op – omdat ik niet moet werken (ziek) – ik ruim op ons rommelkot (wasmachine, droogkast, conserven, drank, kasten, ….) … veel stof en veel werk. Veel liefs, Afa

----

Goeiemorgen Afa, Bij ons is het bijna afgelopen met de kampen. Volgende week moet ik immers nog maar 2 dagen werken en dan ben ik op verlof tot midden september. Joepi het zal voor ons een beetje rustiger worden. Ik zal eindelijk eens een keertje goed kunnen opruimen in het huis, want in de vakantie was dat moeilijk. Er waren immers altijd wel een aantal kinderen thuis. Groetjes V.

Ik wil niet naar de psycholoog?!

Ik wil niet naar de psycholoog en ik wil zelfstandig zijn en ik wil auto rijden!?

Mails:

Er is vooruitgang. Dat vinden de logopedist, vrienden, … enz ...
Ik heb gevraagd voor een test van de dokter van het ziekenhuis (zoals organiseren, begrijpen, …) – ik krijg een afspraak eind september (Neurologie) – dus ik zal wel zien.
Veel vakantie, plezier en mooi weer ergens tot midden september, salukes. Afa

----

Dag Afa,
Misschien helpt het wel om tegen iemand te praten over je problemen. Ik denk ook dat je nu veel nadenkt, niet alleen over je communicatie en zo, maar ook (en vooral) dat je nu tijdelijk minder zelfstandig bent (je mag geen auto rijden en zo). Maar dit komt wel terug in orde. Hou er de moed in, hé! Wat denk je zelf? Misschien vind je logopedist ook dat je kunt geholpen worden met een psycholoog. Misschien kan je er met haar eens over spreken. Als je iemand vindt, waarmee het goed klikt, kan dit je alleen maar verder helpen, denk ik.
Heeft de dokter verder nog iets gezegd? Wat vonden ze in het ziekenhuis van je vooruitgang?
Hou je sterk, hé. Alle dagen een klein beetje vooruitgang en zo kom je er wel.
K xxx

----

Groetjes ook!
De dokter in het ziekenhuis zei meeste "beroerte" is een psychologisch probleem - geen werk, minder zelfstandig, taal problemen, familieproblemen, geen auto, enz... dus ik moet misschien naar de psycholoog.
Afa

----

Groetjes van W. Ik had hem een e-mailtje gestuurd toen je hier was gisteren.
Liefs, K

24-08-09

Een drukke maandag

Maandag bracht mijn man de kids op een sportkamp en reed dan naar zijn werk. Ik reed mee tot in Brussel en dan nam ik een tram naar mijn werk. Ik ging eens kijken naar mijn bureau, mijn office-mate was er niet. Twee collega´s hadden mij gehoord en kwamen mij groeten.

Ik vertelde mijn verhaal, ik kon niet goed praten, maakte veel fouten, regelmatig zei ik het tegengestelde van wat ik wou zeggen. Ik controleerde mezelf, ik luisterde wat ik had verteld, ik hoorde dat het soms verkeerd was en dan moest ik het corrigeren. Een collega zei dat het inderdaad was, dat ik mij corrigeerde.

Het werk was heel druk al een paar jaren, iedereen had stress! De ene heeft een tijd depressief geweest, de andere kreeg een hartinfarct, een andere is ook depressief geweest en ik, ik deed ook teveel werk en dus kreeg ik een beroerte? Die collega, die een hartinfarct had gekregen zei dat het waarschijnlijk stress was. Voor mijn beroerte heb ik het wel moeilijk gehad, teveel stress en een paar keer heb ik geweend op mijn werk.  Mijn logopediste had ook verteld dat stress een oorzaak zou kunnen zijn, vooral zelfstandigen die veel uren kloppen of mensen die werken in moeilijke omstandigheden, bijvoorbeeld slagers in een koude omgeving. Dus misschien is het een oorzaak?

Die collega vroeg ook of ik psychologische ondersteuning heb gekregen, hij had het nodig na zijn hartinfarct. Ik had geen psychologische ondersteunig nodig, vond ik en ik wou het niet. Hij vond het niet goed. 

Ik ging daarna mee lunchen met een groep collega's en daarna ging ik nog met een paar andere collega´s eventjes praten. Mijn man kwam me halen, hij had een halve dag verlof genomen.

Nadien gingen we naar het ziekenhuis, ik had een afspraak. Mijn man ging mee. De dokter kwam gewoon eens kijken of alles met mij ging. Ik vertelde dat ik niet mocht rijden en dat frusteerde mij en voor de rest ging het vrij goed.

Tijdens de raadpleging leerde ik nieuwe woorden: 'capabel' en 'nuances', ik vond die woorden belangrijk en ik wou dat van buiten leren, en ik wou dat tegen mijn logopedist vertellen.

De dokter vond dat ik capabel ben om te rijden maar het mag niet van de wetgeving. Mijn man kreeg bevestiging van de dokter dat ik kapabel ben om te kunnen rijden en hij was opgelucht.

De dokter zei dat ik nog niet genoeg woorden heb om te vertellen wat ik wou zeggen, bij eenvoudige zinnen gaan er soms noodzakelijke nuances verloren, daardoor begrijpen we elkaar soms niet.

De dokter zei dat een neuropsychologische test bestaat en dat wou ik doen. Ik wou weten hoe goed dat mijn hersenen werken. Een collega dokter zal mij later bellen want ze was op verlof.

Na de raadpleging, zijn mijn man en ik naar een boerderij van zijn vriend geweest en effekes gebabbeld. Daarna gingen we naar mijn schoonmoeder om de de kinderen te halen, ze was de kinderen van het kamp al gaan halen.

Verslag (Raadpleging):

Patiënte komt op controleconsultatie voornamelijk ter evaluatie van de ambulante revalidatie. Ze kreeg 4x per week logopedie en bemerkt hierbij wel duidelijke vooruitgang. Actueel is er nog geen psychologische begeleiding.

ADL*: Volledig zelfstandig

Maatschappelijk: Patiënte heeft een hoge functie. Zij is gehuwd en heeft drie kinderen. Zij regelt actueel het huishouden nagenoeg volledig zelf, doch is hierbij heel beperkt door het rijverbod. Dit frustreert haar enorm en dit geeft ook wel problemen in haar relatie met haar echtgenoot. Verder zijn er toch ook wel wat problemen in de verstandhouding tussen de patiënte en partner, welke duidelijk bemoeilijkt worden door de nogaanwezige fatische stoornissen**.

Psychisch: Patiënte is optimistisch naar de toekomst toe en ziet zichzelf binnen enkele maanden toch terug aan het werk. Hogere cognitieve functies als aandacht, geheugen, waarneming en dergelijke lijken grotendeels intact, doch dit is moeilijk in te schatten. Emotioneel zegt patiënte het soms moeilijk te hebben, hoewel dit voor haar nog duidelijk hanteerbaar is.

Communicatief: Begrip voor zover beoordeelbaar grotendeels intact. Fatische stoornissen** met woordvindingsproblemen op hoge niveau (bvb. vervoegen van werkwoorden). Schrijven gaat goed.

Bespreking: Patiënte met voornamelijke fatische stoornissen**, welke al grotendeels opgeklaard zijn. Wij hebben patiënte dan ook aangeraden de ingestelde logopedie zeker verder te zetten. Eveneens hebben wij haar aangeraden toch contact op te nemen met een psychologe, enerzijds naar neuropsychologische testing en anderzijds om te peilen naar de emotionele/verwerkingsproblematiek gezien dit toch moeilijk in te schatten blijft.

*ADL=Algemene dagelijkse levensverrichtingen

**Fatische stoornissen zijn stoornissen op vlak van taal ten gevolge van een hersenletsel, o.a. afasie, dysfasie, agrafie, alexie

21-08-09

Geen moedertaal

Als ik mijn dochter moest gaan halen en brengen (met de fiets) dan vond ik weer een mama om te babbelen. Die mama is een Zweedse, kan tamelijk goed nederlands praten. Ik heb afasie, mijn moedertaal, het nederlands is een vreemde taal voor mij en dus maakte ik heel veel fouten. Na 10 minuten babbelen, begon ik moe te worden en ik kon mijn woorden niet meer vinden, en heb gezegd dat ik niet goed kon praten dat ik een beroerte heb gekregen. Ze schrok en wist het niet, ik kreeg een compliment omdat ik zo goed praatte!? Het klikte, we waren een beetje een lotgenote, vreemde taal 'lotgenoten' van elkaar.

Nadat ik het vertelde, zei ze dat ze een 'TIA' had gekregen toen ze 25 jaar was, ze had een 'scheve mond' gehad en is naar het ziekenhuis geweest. Ze mocht geen anticonceptiepil* meer nemen. Nu ja mijn neuroloog zegt dat ook, ik mag ook geen anticonceptiepil meer nemen! In mijn tijdschrift 'Flair' laten ze alleen maar de positieve kanten van de anticonceptiepil zien. Stom?! Ik heb wel een beroerte gekregen hoor van die pil?!? 

Goed artikel!

Herseninfarct bij anticonceptiepil:

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ziekten/24653-herseni...